ั้นจึงถลึงตามองเซียวอี้ด้วยความโกรธแค้นพร้อมก่นด่า “ข้าว่าเจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง!”
เจ้าหน้าที่สะบัดแส้เข้าใส่ใบหน้าของเซียวอี้ พวกชาวบ้านเห็นเช่นนั้นจึงอดที่จะสูดปากแทนเขาไม่ได้ คิดดูแล้วคนผู้นี้น่าจะมาจากต่างถิ่นกระมัง จึงไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดถึงกลับกล้ายั่วโทสะเจ้าหน้าที่ หากแส้นั้นสะบัดลงไปเกรงกว่าใบหน้างดงามของเขาจะต้องเสียโฉม!
พวกชาวบ้านต่างจิตใจว้าวุ่น ต่างคิดเสียดายแทนเซียวอี้ในขณะเดียวกันก็อดที่จะชื่นชมความกล้าหาญของคนทั้งสองไม่ได้
ด้วยพวกชาวบ้านเห็นกับตาว่าผู้ที่ปาหิมะใส่เจ้าหน้าที่คือแม่นางน้อยร่างบอบบางที่ยืนอยู่ด้านข้างผู้นั้น แม่นางน้อยสวมเพียงชุดกระโปรงผ้าสำลี เส้นผมดำขลับถูกรวบด้วยใยไผ่เส้นหนึ่งอย่างง่ายๆ ที่น่าประหลาดใจก็คือเวลานี้สีหน้าของนางสงบนิ่งอย่างยิ่ง
เห็นกับตาว่าแส้กำลังจะสะบัดลงบนใบหน้าของเซียวอี้ ในวินาทีนั้นเซียวอี้พลันยกมือขึ้นจับแส้เส้นนั้นได้อย่างแม่นยำ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยในแววตานั้นมีเพียงความเยียบเย็น
เจ้าหน้าที่คิดไม่ถึงว่าจะมีคนรับแส้ของเขาเอาไว้ได้ จึงได้แต่ตกตะลึง ต่อมาจึงยิ่งเกิดโทสะคิดจะดึงแส้กลับมา แต่คิดไม่ถึงว่าดูเหมือนเซียวอี้เ
