่หยุด
เจ้าหน้าที่ถ่มเลือดออกจากปากค่อยๆ ล้มลุกคลุกคลานเดินออกไป มือของเขากุมบาดแผลใหญ่ที่สุดบริเวณหน้าอกของตนพร้อมกับถลึงตามองเซียวอี้ เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า “แน่จริง เจ้าอย่าหนีนะ!”
เซียวอี้สะบัดชายอาภรณ์พร้อมกับหัวเราะ “จะไปหาคนมาช่วย? ข้าไม่หนี จะรอเจ้าอยู่ที่นี่”
เจ้าหน้าที่เดินออกจากวงล้อมทั้งยังไม่ลืมหันมาพูดกับชาวบ้าน “พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะจับพวกเจ้าแต่ละคนเข้าไปขังคุกทั้งหมด!”
ชาวบ้านโหวกเหวกวายเสียงดังแล้วแยกย้าย ยังคงรีบกลับบ้านของตัวเองดีกว่า แม้การดูพ่อหนุ่มคนนั้นทุบตีเจ้าหน้าที่เป็นเรื่องน่าสนุก แต่ไม่อยากทำให้ตัวเองเดือดร้อนจนต้องไปอยู่ในคุกนี่นา
หลังจากเจ้าหน้าที่จากไป ขอทานที่นอนอยู่บนพื้นพยายามอย่างยิ่งที่จะลุกขึ้นมาเดิน ก่อนที่จะจากไปยังไม่ลืมหันมากล่าวกับเซียวอี้ “ขอบคุณจอมยุทธ์ท่านนี้ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”
เซียวอี้พูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า รีบไปเถิด อีกประเดี๋ยวคนมาแล้วเจ้าจะไปไหนไม่ได้” ขอทานเดินตุปัดตุเป๋จากไป เซียวอี้หันมาถลึงตาใส่หลินชิงเวย “ดูเรื่องดีๆ ที่เจ้าก่อขึ้น!”
หลินชิงเวยแบมือ “เป็นข้าที่ทุบตีคนจนตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถหรือไร?”
เพียงครู่เดีย
