วคนผู้นั้นก็พาคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้ามา อย่างไรหลินชิงเวยและเซียวอี้ไม่คิดจะหนีอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่หน่วยหนึ่งสิบกว่าคนพากันล้อมคนทั้งสองเอาไว้
“ข้าจะดูว่าครั้งนี้พวกเจ้าจะหนีไปที่ใด!”
ทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้ลงมือต่อสู้กัน ชัดเจนยิ่งนักว่าคนที่ถูกซ้อมเมื่อสักครู่นั้นมิใช่หัวหน้าหน่วยของเจ้าหน้าที่กลุ่มหนี้ หัวหน้าหน่วยหนักแน่นและมีประสบการณ์มากกว่าเขามาก ดวงตาทั้งคู่มองคนทั้งสองด้วยสายตาประเมินครั้งหนึ่งแล้วเอ่ยถามเสียงหนัก “เมื่อสักครู่ผู้ที่ก่อเรื่องเป็นพวกเจ้าทั้งสองคน!”
เซียวอี้ “คนที่ก่อเรื่องคือเขา พวกเราเป็นแค่คนที่เดินผ่านมา”
“หยุดพูดจาเหลวไหล เชิญพวกเจ้าไปศาลาว่าการสักเที่ยว!” หัวหน้าหน่วยกล่าวเช่นนั้น อย่างอื่นไม่จำเป็นต้องพูดคุย ขอเพียงจับคนสองคนนี้เข้าไปในคุก ไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะไม่ได้รับความทุกข์ทรมาน
เซียวอี้หัวเราะและกล่าวว่า “หากว่าพวกเราไม่ไปเล่า?”
หัวหน้าหน่วยหรี่ตาลง “หากไม่ไป ก็อย่าได้กล่าวโทษว่าพวกเราไม่เกรงใจ” พูดแล้วก็ออกคำสั่ง “ไปเรียกคนทั้งหมดบนถนนสายนี้ออกมา ยังมีอีก ไปจับคนที่ห้อมล้อมดูเหตุการณ์เมื่อสักครู่เข้าคุกให้หมด ผู้ใดกล้าขัดขืนไม่ต้องพูดถึงเป็นหรือตาย!”
เมื่อค
