ำพูดนี้กล่าวออกไปเจ้าหน้าที่ครึ่งหนึ่งจึงไปปฏิบัติตามคำสั่ง พวกเขาไม่คิดว่าตนเองเป็นผู้พิทักษ์กฎหมาย บุกรุกบ้านเรือนของชาวบ้าน ลากตัวชาวบ้านในเรือนออกมาไม่ว่าจะเป็นสตรี เด็ก คนชรา โดยไม่เว้นแม้แต่คนเดียว เพียงครู่เดียวบนถนนที่เงียบสงบสายนี้เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้คร่ำครวญ ทว่าไม่กล้าล่วงเกินเจ้าหน้าที่ด้วยการร่ำไห้เสียงดัง
หลินชิงเวยขมวดคิ้ว เห็นหัวหน้าหน่วยผู้นั้นหัวเราะและกล่าวว่า “พวกเจ้ามิใช่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านหรือ ข้าอยากจะดูว่าคนมากมายเช่นนี้ พวกเจ้าจะทำอย่างไรได้ วันนี้ข้าให้ทางเลือกแก่พวกเจ้าสองทาง หนึ่งกลับไปศาลาว่าการกับพวกข้าเพื่อไต่สวนคดี ข้าจะปล่อยคนเหล่านี้ สองหากเจ้าทั้งสองคนขัดขืน พวกเขาแต่ละคนต้องเข้าไปในคุก รับโทษแทนพวกเจ้า!”
หลินชิงเวยถอนหายใจหันไปพูดกับเซียวอี้เสียงเบา “ข้าไม่ชอบถูกคนข่มขู่”
เซียวอี้ “เช่นนั้นอย่าถูกข่มขู่จะดีกว่า ในเมื่อไม่ใส่ใจ จะมีผู้ใดมาข่มขู่พวกเราได้?”
ต่อมาหลินชิงเวยกลับพูดกับหัวหน้าหน่วยผู้นั้นว่า “เจ้าปล่อยพวกเขาไป พวกเรากลับไปศาลาว่าการกับพวกเจ้า”
สีหน้าของเซียวอี้เปลี่ยนไปทันที เขาพูดอย่างมีโทสะว่า “เจ้ามิใช่บอกว่าไม่ชอบถูกผู้อื่นข่มขู่หรอกหรือ!”
“ถูก
