้หรือ?”
หลินชิงเวยจ้องหน้าเขาเขม็ง “ท่านรู้เรื่องที่องค์หญิงอวิ๋นหนานตายแล้ว?”
ในแววตาของเซียวอี้เต็มไปด้วยความแจ่มชัด “ไม่มีกำแพงที่ลมพัดผ่านไม่ได้มิใช่หรือ?”
หลินชิงเวยถามขึ้นอีกด้วยเสียงอันเบาหวิว “ดังนั้นท่านจึงส่งข่าวเรื่ององค์หญิงอวิ๋นหนานตายแล้วไปให้กับอวิ๋นหนานอ๋อง?”
เซียวอี้ยักไหล่
หลินชิงเวยพูดอีกว่า “เมื่อเป็นเช่นนี้อวิ๋นหนานอ๋องย่อมไม่ปล่อยเซ่อเจิ้งอ๋องเอาไว้เป็นแน่ ทันทีที่เซ่อเจิ้งอ๋องตาย อวิ๋นหนานก็จะกรีธาทัพมาโจมตีต้าเซี่ย ท่านก็จะเป็นผู้ได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้?”
หลินชิงเวยพูดอย่างไตร่ตรอง สายตาที่เซียวอี้มองนางแปรเปลี่ยนเป็นห่างเหินทันที ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านเส้นผมของนาง เขาพูดเสียงต่ำว่า “เปิ่นหวางชมชอบสตรีฉลาดเฉลียว ทว่าสตรีฉลาดเฉลียวรู้มากเกินไปมักจะอายุสั้น หากเจ้าเป็นสตรีของเปิ่นหวางจะดีเพียงใด พวกเราเข้ากันได้อย่างดียิ่ง ทั้งยังรู้อกรู้ใจกัน”
