นนั้นย่อมไม่ใช่เซ่อเจิ้งอ๋องผู้กุมอำนาจการบริหารราชกิจแผ่นดินมาเป็นเวลาหลายปี เป็นเรื่องน่าเสียดายจริงๆ ที่ครั้งนั้นไม่อาจสังหารเขาได้ นี่ไม่ใช่โอกาสมาถึงมืออีกแล้วหรือไร”
สีหน้าของหลินชิงเวยแข็งค้าง
ปลายนิ้วของเซียวอี้ยังคงลูบไล้เส้นผมของหลินชิงเวย เขาหัวเราะออกมาอีกครั้งหนึ่ง “แต่เปิ่นหวางตัดใจให้เวยเวยต้องไปตายเปล่าเช่นนั้นไม่ได้ ดังนั้นจึงขัดขวางเจ้ากลางทาง นี่มิใช่บุญคุณช่วยชีวิตหรอกหรือ ที่จริงหากเจ้าอยากจะตอบแทนบุญคุณแล้วละก็ เช่นนั้นก็ตอบแทนด้วยตัวของเจ้าเป็นพอ”
หากยามนี้หลินชิงเวยสามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้อย่างอิสระย่อมต้องตบปากเขาสักครั้งสองครั้งเป็นแน่ จึงได้แต่ด่าทอว่า “เชอะ ปู่ท่านน่ะสิ!”
หลินชิงเวยยกยิ้มริมฝีปาก เอ่ยกลั้วหัวเราะเสียงเจ้าเล่ห์ “เซียวเยี่ยนเป็นคนที่ท่านคิดจะสังหารก็สังหารได้หรือ?”
“ในเมื่อเจ้ารีบร้อนออกจากวังหลวงเช่นนี้ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะไม่รู้ว่าคนที่ต้องการเอาชีวิตเขาไม่ได้มีเพียงแค่คนสองคน” เซียวอี้กล่าวอีกว่า “เขาเดินทางไปหนานเจียงครั้งนี้ อวิ๋นหนานอ๋องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเคียดแค้นชิงชังเขา วางแผนโอบล้อมให้เขาเดินเข้ามาติดกับ เจ้าคิดว่าเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัยได
