าเซี่ยนอ๋องยังคงมีพฤติกรรมเยี่ยงคนต่ำช้าเช่นนี้”
เซียวอี้หัวเราะอย่างเบิกบานใจขึ้นอีก ปลายนิ้วเย็นเล็กน้อยแตะใบหน้าของนางพร้อมกับลูบไล้เบาๆ “เวยเวย ไม่พบกันตั้งนาน ข้าคิดถึงเจ้าแล้วนะ”
หลินชิงเวย “หากข้าไม่ได้จำผิดแล้วละก็ ข้าควรจะมีบุญคุณที่ช่วยชีวิตท่านเอาไว้กระมัง” หากรู้แต่แรกว่าจะมีวันนี้ ไม่สู้ให้เจ้าหนุ่มคนนี้ตายตกไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราว!
เซียวอี้ผงกศีรษะพูดว่า “ใยจะจำไม่ได้เล่า กระทั่งในความฝันข้าก็ปรารถนาที่จะตอบแทนบุญคุณเจ้า เวยเวย จนใจที่ข้าปรารถนาจะพลีกายเพื่อตอบแทนบุญคุณ ทว่าเวยเวยไม่ยินยอม ข้าจึงได้แต่ใช้บุญคุณช่วยชีวิตมาตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตอย่างไรเล่า”
“ตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต?” หลินชิงเวยหัวเราะออกมาพรืดหนึ่งอย่างดูแคลน “ข้ามองไม่เห็นว่าท่านมีบุญคุณช่วยชีวิตต่อข้าแต่อย่างใด ในทางกลับกันคนชุดดำเหล่านั้นล้วนเป็นคนของท่านกระมัง ครั้งที่แล้วข้าและเซ่อเจิ้งอ๋องถูกลอบทำร้ายเป็นฝีมือของท่านจริงๆ ด้วย”
แววตาของเซียวอี้หม่นลง ปรากฏให้เห็นสีหน้าและแววตาคิดบัญชีที่แอบซ่อนอยู่ก้นบึ้งดวงตา เขาเอ่ยขึ้นว่า “ครั้งที่แล้วเพียงแต่เป็นการล้อเล่นเท่านั้น หากเซ่อเจิ้งอ๋องต้องมาตายด้วยเหตุนี้จริงๆ เช่
