กระจ่างแจ้งเรื่องที่เซียวเยี่ยนเดินทางไปหนานเจียงแต่แรกแล้ว
เซียวอี้ไม่ได้พานางกลับไปยังจวนเซี่ยนอ๋อง หลินชิงเวยไม่คุ้นเคยกับเมืองหลวง นางไม่รู้ว่าคนสารเลวผู้นี้จะพานางไปที่ใด เขาเพียงหยุดม้าลงหน้าประตูคฤหาสน์หลังหนึ่งในตรอกแห่งหนึ่ง
หลินชิงเวยถูกสกัดจุดจึงไม่อาจเคลื่อนไหวร่างกายได้ เซียวอี้อุ้มนางลงมาจากหลังม้าอย่างง่ายดาย มีบ่าวรับใช้ท่าทีธรรมดาสามัญเดินมาจากหน้าประตูเข้ามาจูงม้าออกไปโดยไม่พูดไม่จา เซียวอี้อุ้มหลินชิงเวยเข้าไปในห้องโถง
คฤหาสน์หลังนี้ภายนอกดูแล้วแสนจะธรรมดาสามัญ ทว่าข้างในกลับกว้างขวางใหญ่โต เขาเดินไปพักหนึ่งจึงหยุดลงหน้าเรือนเล็กหลังหนึ่งแล้วเข้าไปวางหลินชิงเวยลงบนตั่งยาวตัวนั้น
เขานั่งลงริมเตียงด้วยท่าทีเสแสร้งแกล้งทำ บนร่างของเขายังมีไอเย็นจากหิมะหลงเหลืออยู่ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูแล้วราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ก็ไม่ปาน ทั้งเจ้าชู้เสเพลและเจ้าเล่ห์แสนกล เขาพินิจอาภรณ์เรียบง่ายที่หลินชิงเวยสวมอยู่แล้วยกมือขึ้นดึงหยกครอบผมของหลินชิงเวยออกพร้อมกับมองดูเส้นผมดำขลับที่แผ่สยายทิ้งตัวลงมาอย่างงดงามราวกับม่านน้ำตกด้วยสายตาพึงพอใจอย่างเอกอุ
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงเย็น “คิดไม่ถึงว่
