…” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย นัยน์ตาดำขลับของเขาฉาบด้วยละอองน้ำบางๆ ชั้นหนึ่ง “ตัวตนของเจิ้นในใจเจ้าย่อมแตกต่างออกไป…เจิ้นคิดว่าเจิ้นเป็นคนที่เจ้ายินดีที่จะปกป้องแม้ต้องแลกด้วยชีวิต...ไม่ใช่หรือไร?”
หลินชิงเวยพูดเสียงเบา “นั่นเป็นเพราะมโนธรรมในจิตใจ หรืออาจจะพูดได้ว่าข้าไม่ยินยอมให้คนผู้หนึ่งที่ข้ารักษาอย่างลำบากยากเข็ญต้องถูกทำลายลง หากเรื่องนี้ทำให้ท่านเข้าใจผิด ข้าเองต้องขออภัยด้วย”
เซียวจิ่นหัวเราะอย่างไร้สุ้มเสียง “เข้าใจผิด หากสามารถเข้าใจผิดเช่นนี้ได้ตลอดไปย่อมถือเป็นเรื่องงดงามเรื่องหนึ่งกระมัง” เขาสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อกดข่มความรู้สึกพลุ่งพล่านในอก เกรงว่าจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วระเบิดออกมา น้ำเสียงนั้นยังคงสั่นสะท้านดังเดิม “ชิงเวย เป็นเจ้าที่สอนเจิ้นให้รู้จักเรื่องระหว่างชายหญิง เมื่อหลายวันก่อนเจิ้นยังรู้สึกไม่เข้าใจ ไม่อาจรับได้ เพราะเจ้า เจิ้นจึงรู้จักความรู้สึกของมนุษย์ เจิ้นไม่มีความรู้สึกอันใดต่อผู้อื่น…แต่” เขาจ้องมองหลินชิงเวยด้วยดวงตาร้อนรุ่ม “แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อเจ้าปรากฏตัวขึ้น เมื่อเจิ้นได้กลิ่นกายบนร่างของเจ้า เจิ้นก็เกิดความรู้สึก”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “ฝ่าบาทเพียงแค่สับสนไป
