เขาต้องร่วมหอกับนางสนมในตำหนักใน ย่อมทำให้เขาสามารถคัดเลือกผู้ที่เหมาะสมมารับผิดชอบตำแหน่งประมุขของตำหนักในเร็วขึ้น เช่นนี้แล้วหลินชิงเวยจะได้ทำภารกิจที่ได้ทำความตกลงกับเซียวจิ่นให้เรียบร้อย
ความรู้ทางด้านนี้นับว่าหลินชิงเวยค่อนข้างแตกฉานพอสมควร
หิมะตกหนัก ทันทีที่มาถึงตำหนักซวี่หยางร่างของหลินชิงเวยเต็มไปด้วยไอเย็น เซียวจิ่นได้ยินว่านางมาแล้วจึงรีบให้นางเข้าไปในตำหนักบรรทม
ภายในตำหนักซวี่หยางมีเตาอุ่นไร้ควันอยู่ทุกมุม แสงสว่างจากโคมไฟผ้าโปร่งทำให้บรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยนเป็นพิเศษ เซียวจิ่นเบิกตามองหลินชิงเวย ผิวพรรณของนางถูกความหนาวเย็นทำให้กลายเป็นสีขาวประดุจหิมะ ริมฝีปากแดงประดุจผลท้อ บนร่างของนางสวมชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนและคลุมกันลมหนังจิ้งจอกหนึ่งตัวราวกับฝ่าลมหนาวเข้ามา
ภายในตำหนักบรรทมอบอุ่นเสมือนวสันตฤดู เซียวจิ่นสวมเพียงเสื้อแขนยาวบางๆ ตัวเดียว ทว่ากลับไม่รู้สึกหนาวเหน็บ เขาเห็นท่าทางของหลินชิงเวยจึงอดปวดใจไม่ได้ เขายื่นมือขึ้นปัดหิมะบนเส้นผมของนาง ทว่ากลับถูกหลินชิงเวยหลบเลี่ยง เขาไม่คิดมากอันใดเพียงแต่ดึงล่วมยามาจากหลินชิงเวยแล้ววางลงบนโต๊ะ พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า “อากาศหนา
