กักขฬะไว้ไม่ปล่อย ทว่ากลับพูดเสียงต่ำกับหลินชิงเวย “แม่นางไปเถิด”
หลินชิงเวยกลอกดวงตาคู่งามไปมาแล้วยิ้มร้ายกาจพร้อมกับหันกายสะบัดกระโปรง “ไปห้องเวจสักครั้งก็ยังต้องมีคนตามมา ไม่เห็นว่าจะเป็นสิ่งของดีอะไร”
ชายหนุ่มตื่นตะลึงและกระอักกระอ่วนใจยิ่งยวด เขารู้ว่าหลินชิงเวยพบเห็นเขาแล้ว หากเขายังติดตามไปอีกเช่นนั้นก็หน้าหนาเกินไป
เพียงแต่ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของหลินชิงเวย
บุรุษกักขฬะผู้นั้นเห็นหลินชิงเวยกำลังจะจากไป เขาส่งเสียงร้องด้วยความละโมบอีกทั้งยังถูกชายหนุ่มผู้นี้ทำให้เจ็บปวด จึงอดไม่ได้ที่จะเกิดโทสะ เขาด่าทอเสียงดังออกมาหลายประโยค ชายชุดดำผละออกมา บุรุษกักขฬะผู้นั้นคิดว่าถูกปล่อยตัวแล้วจึงเรียกบ่าวชายมาต่อยตีกับเขา
เมื่อหลินชิงเวยเดินเลี้ยวเข้าไปในมุมหนึ่งจึงลอบหัวเราะที่เห็นบ่าวชายหลายคนพัวพันอยู่กับชายชุดดำ บ่าวชายเหล่านั้นมิใช่คู่ต่อสู้ของเขา แต่เพื่อไม่ให้เรื่องราวบานปลายใหญ่โต เขาจึงไม่อาจไม้ใช้วิธีการละมุนละม่อมในการจัดการรับมือ จึงทำให้เสียเวลาไปไม่น้อย
รอเมื่อเขาจัดการบ่าวชายเหล่านั้นแล้วจึงพบว่าหลินชิงเวยหลุดรอดสายตาของเขาไปเสียแล้ว
หลินชิงเวยไม่รู้ว่าผู้ที่คอยคุ้
