มกันอยู่ในที่ลับเป็นคนของเซียวจิ่นหรือเซียวเยี่ยน แต่ในเมื่อเซียวจิ่นไม่ต้องการให้เซียวเยี่ยนรู้เรื่องที่เขาออกจากวัง เช่นนั้นมีความเป็นไปได้เกินครึ่งว่าคนเหล่านั้นจะเป็นคนของเซียวเยี่ยน หรือกระทั่งเซียวจิ่นก็ยังไม่รู้ว่ามีคนเหล่านี้อยู่
โรงละครแห่งนี้กว้างใหญ่มาก ละครบนเวทีเริ่มการแสดงแล้ว หลินชิงเวยเดินวนไปรอบๆ โรงละคร ในที่สุดก็มองหาซินแสท่านหนึ่งพบ ซินแสท่านนั้นมีพู่กันและหมึก นางจึงขอยืมพู่กันและหมึกของเขามาเขียนจดหมายแล้ววิ่งไปที่หน้าต่างใต้หลังคาของชั้นสอง เรียกพิราบสื่อสารมาใส่จดหมายฉบับนั้นลงไปกระบอกจดหมาย ลูบหัวของมันและกล่าวว่า “เจ้ารู้ว่าจะต้องส่งไปที่ใดใช่หรือไม่?”
พิราบสื่อสารกางปีกขึ้นบิน หลินชิงเวยไม่กังวลใจแม้แต่น้อย ด้วยพิราบสื่อสารตัวนั้นเป็นพิราบสื่อสารที่รับรู้ความรู้สึกระหว่างนางและเซียวเยี่ยนได้ ใช้เวลาไม่นานเซียวเยี่ยนย่อมรู้ว่าเซียวจิ่นอยู่ที่ไหน
ที่จริงแล้วนางไม่ใช่ปากเปราะช่างฟ้อง นางเพียงแต่ป้องกันเอาไว้ก่อน
เมื่อเสร็จภารกิจหลินชิงเวยสงบสติอารมณ์แล้วเดินกลับไป ชัดเจนยิ่งนักว่าเมื่อนางกลับไปถึง เซียวจิ่นมีท่าทีร้อนใจกำลังจะออกไปตามหานาง เห็นนางกลับมาแล้วจึงอดที่
