เพียงแต่นอกจากเขาแล้ว ต่อไปหลินชิงเวยไม่อาจชมชอบบุรุษคนใดเฉกเช่นชมชอบเขาได้อีกแล้ว
ทันทีที่หลินชิงเวยพูดจบ คิ้วของเซียวเยี่ยมขมวดเป็นปมลึกขึ้นอีก เขาพบว่าตนเองถึงกับทนไม่ได้ เมื่อได้ยินว่าหลินชิงเวยจะสัมผัสใกล้ชิดทางร่างกายกับบุรุษอื่น กระทั่งฟังจากปากนางก็ยังยากเกินทน
ที่จริงแล้วหลินชิงเวยพูดไม่ถูก เขาไม่ได้ทำเพื่อต้องการส่งเสริมนางและเซียวจิ่น...เขาเพียงแต่ไม่ปรารถนาให้นางติดอยู่ในวังวนนี้จึงยอมรับไปเช่นนั้น
น้ำเสียงของหลินชิงเวยเนิบๆ ฟังไม่ออกถึงความเป็นทุกข์และไร้สุขแต่อย่างใด “อย่างไรยามนี้ข้ายังสาวมิใช่หรือ” นางยกมือเรียวขาวขึ้นปัดเส้นผมของตนหันกลับมามองเซียวเยี่ยนแล้วหัวเราะ รอยยิ้มนั้นเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน “ต่อไปบุรุษที่จะได้พบเจอมีมากกว่าปลาที่แหวกว่ายอยู่ในแม่น้ำ ทุกคนต่างรักชอบของสวยงามทั้งสิ้น ข้าไม่เชื่อว่าบุรุษบนโลกใบนี้ล้วนไม่เหลือบแลมองข้าเช่นเซ่อเจิ้งอ๋องทุกคน ข้าย่อมต้องหาบุรุษที่ทำให้ข้าสบายใจสบายกายได้เป็นแน่และไม่ใช่เพียงแค่คนสองคน วันนี้ขอบคุณเซ่อเจิ้งอ๋องที่พูดจาอย่างชัดเจน แม้บางครั้งข้าหลินชิงเวยอาจจะดื้อรั้นไม่ยอมถอดใจ แต่ในเมื่อท่านแสดงออกชัดเจนเยี่ย
