งนี้ ข้าย่อมไม่มีทาง…”
คำพูดเหล่านี้มิได้พูดออกมาเพื่อทำให้เซียวเยี่ยนเกิดโทสะ หากเซียวเยี่ยนไม่ใส่ใจจริงๆ ไม่ว่านางจะพูดอะไรย่อมไม่อาจทำให้เขาเกิดโทสะได้ ทำได้เพียงทำให้ตนเองโมโหเท่านั้น
ด้วยคำพูดเหล่านี้เป็นคำพูดจากใจจริงของหลินชิงเวย นางเป็นคนเจ้าทิฐิ แต่ไม่ใช่คนเบาปัญญา หากการยืนหยัดต่อไปถึงที่สุดแล้วรังแต่จะทำให้ตนเองยิ่งบอบช้ำ นางแจ่มแจ้งแก่ใจดีว่าเมื่อพบความยากลำบากย่อมต้องถอย ไม่หาเรื่องดูหมิ่นตนเอง
ดังนั้นเมื่อในชีวิตของนางปราศจากเซียวเยี่ยนคนหนึ่ง นางยังคงมีชีวิตอยู่อย่างอิสรเสรีได้มิใช่หรือ เพียงแต่หัวใจของนางราวกับถูกคนควักก้อนเนื้อไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น โลหิตสดๆ ไหลโทรมกาย
แม้หัวใจของคนจะทำด้วยเลือดเนื้อ แต่ต้องใช้เวลาเช่นกัน มันย่อมต้องเติบโตขึ้นได้อีกครั้ง นางมิใช่ต้นไม้ที่ขึ้นไปแขวนคอตายอย่างไร้สติเช่นนั้น
มือทั้งสองข้างที่ตกอยู่ข้างตัวเซียวเยี่ยน ฝ่ามือในแขนเสื้อถูกกำเป็นหมัด ราวกับกำลังควบคุมความรู้สึกบางอย่าง เขาเห็นหลินชิงเวยค่อยๆ หันกายจากไป เดินมุ่งหน้าออกไป เงาร่างอรชรอ้อนแอ้นนั้นราวกับเข้าไปอยู่ในดวงตาอันเย็นชาของเขา มันสามารถทำให้ดวงตาของเขาเปล่งประกายอันอบอุ่นแล
