าอกของเซียวเยี่ยน
เพียงแต่หมัดนี้ของนางไม่อาจผลักเซียวเยี่ยนออกไปได้
หลินชิงเวยถลึงตา ร่างของนางเอนไปทางด้านหลัง ร่างของคนทั้งสองแนบติดไปกับชั้นวางหนังสือ ชั้นวางหนังสือขยับไปมาไม่กี่ครั้ง สั่นไหวไปมากลับไม่ได้ล้มลงบนพื้นในที่สุดยังคงยืนอยู่ที่เดิม
ทางด้านนี้มีเพียงความเงียบสงบ
เซียวเยี่ยนกักตัวนางเอาไว้ทั้งตัว ไม่ให้นางมีโอกาสโจมตีและเอาตัวรอด มือของหลินชิงเวยแนบไปกับหน้าอกของเขา นางมองบุรุษที่มั่นคงประดุจขุนเขาเบื้องหน้า “เซียวเยี่ยน ตกลงท่านต้องการทำอะไรกันแน่”
เซียวเยี่ยนมองนางในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ ท่าทางของนางน่ารักน่าเอ็นสุดประมาณ รวมไปถึงร่างเล็กแบบบางของนาง ทว่าดวงตาทั้งคู่ของนางกลับบริสุทธิ์ไร้เดียงสาราวกับไม่ใช่คนในวัยนี้ ในนั้นมีสิ่งต่างๆ มากมายที่เขาไม่อาจต้านทานได้ ผมหน้าม้าบนหน้าผากของหลินชิงเวยยุ่งเหยิงเล็กน้อย ปรากฏให้เห็นหน้าผากขาวประดุจหิมะ ยังมีคิ้วเรียวดำงดงามประหนึ่งภาพวาด นาทีนี้ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความโกรธเคือง เหมือนแมวที่กำลังร่ายรำกรงเล็บ ชิงชังยิ่งนักที่มิอาจตะกุยใบหน้าของเขา
ทว่าเซียวเยี่ยนกลับยิ่งมิอาจหักใจปล่อยนางไปเช่นนี้ได้ เขาจะสูญเสียการควบคุมตัว เขาจะไม่ร
