องนางถูกใช้ไปจนหมดสิ้น “หากท่านเพียงแค่ต้องการเห็นว่าข้าจะมีสภาพอเนจอนาถและสิ้นหวังเพียงใด เช่นนั้นท่านก็ผิดและผิดอย่างมหันต์ ท่านโปรดวางใจข้าไม่มีทางมีความรักไม่ได้เพราะท่าน ข้ามีเงินมีบ้านมีความสามารถ ยังต้องกลัวว่าจะหาบุรุษไม่ได้เช่นนั้นหรือ?”
เซียวเยี่ยนเพิ่มน้ำหนักมืออย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
หลินชิงเวยดิ้นรนสุดชีวิต แขนของนางฟาดเข้ากับชั้นวางหนังสือ หนังสืออีกส่วนหนึ่งตกลงบนพื้น หลินชิงเวยถลึงตามองเซียวเยี่ยนและพูดเสียงต่ำ “คนเลว ท่านปล่อยมือนะ!”
เซียวเยี่ยนไม่ขยับเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น หลินชิงเวยขุ่นเคืองอย่างที่สุด ยกเท้าขึ้นหมายจะถีบเซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยนพลิ้วกายหลบหลีก หลินชิงเวยฉวยโอกาสนั้นยกเท้าขึ้นหมายจะสกัดขาของเซียวเยี่ยน นางรู้ว่าตนเองมิใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเยี่ยน การใช้เทควันโดกับเขาเปรียบเสมือนการกระทำของเด็กน้อยเท่านั้น นางไม่ได้คาดหวังว่าจะล้มเขาลงบนพื้นได้ คิดเพียงแต่ให้ตนเองเอาตัวรอดได้เป็นพอ
เมื่อหลินชิงเวยพลิกมือจับแขนของเซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยนไม่ใช่ท่อนไม้ให้นางจับได้ตามอำเภอใจ เขาใช้ขาช่วงชิงโอกาสจากนาง หลินชิงเวยหาโอกาสไม่ได้ ในที่สุดจึงหมดปัญญา ได้แต่กำหมัดทุบลงบนไปหน้
