้อมือของตนถูกเขากุมเอาไว้ทำให้นางเดินไปไหนไม่ได้
หลินชิงเวยดิ้นรน แต่ถูกเขาพลิกมือควบคุมเอาไว้แล้วกดไว้กับชั้นวางหนังสือ หนังสือบนชั้นตกลงมาบนพื้น ได้ยินเสียงตกกระทบพื้น
มุมของชั้นวางหนังสือแนบติดไปกับแผ่นหลังของหลินชิงเวย อาภรณ์ของหลินชิงเวยไม่ได้หนามากนักจึงรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่บาดลงมาบนแผ่นหลังของนาง นางสูดลมหายใจเข้าสองครั้ง พยักพเยิดปลายคางมองเซียวเยี่ยนตรงๆ รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา “ข้าไม่มีวันตามติดท่านไม่เลิกรา”
รออยู่ครู่หนึ่ง เซียวเยี่ยนไม่ได้ปล่อยนาง
รอยยิ้มในดวงตาของหลินชิงเวยเย็นเยียบ กระบอกตาแดงก่ำนั้นชัดเจนภายใต้แสงสว่าง นางสงบจิตสงบใจพูดเสียงเรียบ “เหตุใดเสด็จอาทำเช่นนี้? ไม่ใช่พูดกันชัดเจนแล้วหรือไร ยามนี้ ท่านควรปล่อยมือให้ข้าไปได้แล้วกระมัง”
เซียวเยี่ยนยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ เขาเพียงแต่มองหลินชิงเวยนิ่งๆ
หลินชิงเวยขมวดคิ้ว ในใจเริ่มรู้สึกโกรธกรุ่นขึ้นมาเป็นริ้ว ผู้ที่พูดว่าพวกเขาทั้งสองไม่มีทางเป็นไปได้ก็เป็นเขา ยามนี้ผู้ที่จับคนเอาไว้ไม่ให้จากไปก็เป็นเขาเช่นกัน ตกลงเขาคิดจะทำอย่างไรกันแน่
หลินชิงเวยเริ่มบิดข้อมือ ไม่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าอีกแล้ว ความอดทนข
