หมัวมัวมิอาจตอบคำได้ นางเพียงแต่พูดจาใส่สีตีไข่เท่านั้น
ต่อมาเซียวจิ่นออกคำสั่ง “ใครก็ได้! ลากตัวบ่าวชราสองคนนี้ลงไปรับโทษโบยคนละห้าสิบไม้!”
“ฝ่าบาทโปรดละเว้นชีวิต! ฝ่าบาทโปรดละเว้นชีวิตด้วยเพคะ!”
เกิดเรื่องราวใหญ่โตภายในตำหนักบรรทม ภายในห้องเหลือเพียงหมัวมัวสองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ไทเฮาได้สติในที่สุดภายใต้การช่วยเหลือของหลินชิงเวย ทันทีที่ฟื้นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงร่ำไห้โหยหวนร้องขอละเว้นชีวิตจากโทษโบยของหมัวมัวที่ดังอยู่ด้านนอก
ไทเฮาหันไปมองเซียวจิ่น นัยน์ตาดำและขาวที่แบ่งกันอย่างชัดเจนคู่นั้นของเซียวจิ่นกำลังจดจ้องไทเฮาอยู่เช่นกัน “เสด็จแม่รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
หมอหลวงรีบรุดเข้ามาในยามนี้เอง หลังจากตรวจดูอาการอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วกราบทูลว่าพิษงูในร่างกายของไทเฮาได้รับการถอนพิษ ไม่มีอันตรายใดๆ อีก
ไทเฮาถามขึ้นอย่างไม่ยินยอม “บังอาจถามฝ่าบาท เหตุใดจึงลงโทษโบยคนของเปิ่นกง?”
เซียวจิ่นพูดด้วยท่าทีอ่อนโยน “เสด็จแม่ทรงมีเมตตาและใจกว้างกับพวกนางเกินไป ให้อภัยและปกป้องพวกนางจนเกินเหตุจึงทำให้พวกนางมีความประพฤติกำเริบเสิบสานเยี่ยงนี้ พูดจาเลอะเลือนไม่คำนึงถึงความเป็นจริง เจิ้นกำลังให้บทเรียนพวกนางแทนเสด็จแม่ หาไม่แล้วต่อไปย่อมต้องกระทำการไร้กฎเกณฑ์ออกมาอีก”
ไทเฮาเห็นเซียวจิ่นประทับยืนอยู่ในตำหนักบรรทม น้ำเสียงของเขาเป็นปกติไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ ทว่าบนร่างของเขากลับแผ่กลิ่นอายแฝงคว
