งสองอดที่จะสั่นสะท้านไม่ได้ ปลายนิ้วประดุจหยกของหลินชิงเวยสำหรับเซียวเยี่ยนแล้วช่างเป็นความรู้สึกเย็นสบายอย่างที่สุด เขาชิงชังเหลือเกินที่ไม่อาจจับนางซุกเข้ามาในอ้อมกอดแล้วกอดให้แน่นที่สุด ทว่าผิวของเซียวเยี่ยนกลับร้อนลวกผิดสามัญ อุณหภูมินั้นสูงกว่าที่คนปกติควรจะมี
หลินชิงเวยขมวดคิ้วทั้งคู่ ปลายนิ้วของนางแตะลงบนจุดชีพของเซียวเยี่ยน รับรู้ได้ว่าลมปราณของเขาเต้นเร็วราวกับทะเลคลั่ง
ยากที่นางจะวิเคราะห์ว่าเซียวเยี่ยนถูกไทเฮาวางยาชนิดใดในระยะเวลาอันสั้น แต่เมื่อดูจากสภาพของเซียวเยี่ยนแล้วย่อมต้องมิใช่ยาธรรมดาสามัญเป็นแน่ คิดจะหายาถอนพิษออกมาย่อมต้องใช้เวลาพอสมควร ทว่าเซียวเยี่ยนรอไม่ได้แล้ว
“ท่านอย่าใช้กำลังภายในไปต่อสู้กับชีพจร”
เซียวเยี่ยนหลับตาทั้งคู่แน่นราวกับไม่ได้ยินคำพูดของหลินชิงเวย เขาอาศัยพลังจิตอันแข็งแกร่งของตน ฝืนใช้พลังลมปราณของตนต่อสู้กับกระแสเลือดในชีพจร คิดจะขับฤทธิ์ของยาออกมา
ปลายนิ้วของหลินชิงเวยที่แตะลงบนจุดชีพจรของเซียวเยี่ยนราวกับถูกแผ่นเหล็กร้อนที่เผาไฟลวกจนแดงอย่างไรอย่างนั้น ถูกพลังลมปราณของเขาผลักออกจนรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดบาดแหลมที่ส่งผ่านปลายนิ้วนั้น
หลินชิงเวยลองดูอีกหลายครั้ง ล้วนไม่อาจสัมผัสเขาได้ นางพูดอย่างโกรธขึ้ง “ข้าบอกว่าอย่าฝืนกำลังต่อสู้อย่างไรเล่า! ท่านอยากให้ลมปราณแตกซ่านจนตายหรือไร?!”
เซียวเยี่ยนแทบจะฟังไม่เข้าหู หลินชิงเวยไม่แยแสสิ่งใดทั้งสิ้น
