นางกัดฟันแน่นแล้วโถมกายเข้าไปกอดเซียวเยี่ยนเอาไว้ พลังลมปราณที่พุ่งสูงทั่วกายของเขาดับมอดลงราวกับเปลวไฟที่ถูกสาดด้วยน้ำเย็นโครมใหญ่
หลินชิงเวยพูดอยู่ข้างหูเขา “ข้าช่วยท่านได้ ข้าใช้เข็มเงินขับพิษในร่างกายของท่านได้ ดังนั้นท่านสงบใจลงสักหน่อยได้หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนพูดเสียงต่ำ “รบกวนเจ้าแล้ว เร็วหน่อย”
หลินชิงเวยเห็นเขาสงบจิตสงบใจลงแล้วจึงประคองเชิงเทียนเข้ามาแล้วทำการฆ่าเชื้อเข็มเงินด้วยเปลวไฟ นางฝังเข็มลงบนจุดชีพจรใหญ่สองจุดบนร่างกายของเซียวเยี่ยน จนใจที่นางมีเข็มเงินติดกายเพียงสองเล่มเท่านั้น เช่นนี้แม้จะทำให้ขั้นตอนช้าลง ทว่า…
ในสมองของหลินชิงเวยสับสนวุ่นวาย นางเพิ่งจะตระหนักได้เช่นนี้ไหนเลยจะคิดว่าเข็มเงินที่นางเพิ่งจะฝังลงบนร่างกายของเซียวเยี่ยนกลับถูกพลังลมปราณที่มิอาจควบคุมได้ของเขาดีดตัวให้ถอยออกมาทีละชุ่น นางมองสีหน้าของเซียวเยี่ยนอีกครั้ง เขามีสีหน้าย่ำแย่อย่างที่สุด ขณะที่เข็มเงินกระเด็นออกจากร่างกายของเขา พลังลมปราณสายหนึ่งก็ไหลออกมาจากจุดชีพจรของเขาเช่นกัน
หยดเหงื่อร้อนระอุไหลลงตามสันจมูกสูงโด่งของเซียวเยี่ยน
หัวใจของหลินชิงเวยเต้นโครมคราม ไทเฮาผู้นั้นใช้ยาฤทธิ์แรงชนิดใดกันแน่ จึงบีบให้เซียวเยี่ยนมีสภาพเยี่ยงนี้? นางคิดจะทำลายเขาใช่หรือไม่?
ราวกับพลังลมปราณที่ถ่ายเทออกมาทำให้เขารู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขึ้น เขาจึงพรูลมหายออกมาครั้งหนึ่ง เขาเห็นหลินชิงเวยไม่ขยับเคลื่อนไหว
