่ไทเฮาเห็นเข็มเงินก็ไม่กล้าหุนหันพลันแล่น นาทีถัดมานางรับรู้ได้ว่าหากนางไม่ดิ้นรนต่อสู้สุดชีวิต เกรงว่าจะกลายเป็นเนื้อที่อยู่บนเขียงของหลินชิงเวย ดังนั้นไทเฮาจึงดิ้นรนอย่างคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง นางใช้ปลายเล็บอันแหลมคมของนางจิกลงบนแขนของหลินชิงเวย ข่วนจนเป็นรอยเลือด แต่หลินชิงเวยราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด ไม่ได้คลายมือที่กดมือทั้งคู่ของไทเฮาแม้แต่น้อย
ไทเฮาทำให้หลินชิงเวยเดือดดาลแล้วจริงๆ มือของนางออกแรงบิดเพียงเล็กน้อย ต่อมาเสียง ‘กร๊อบ’ ดังขึ้น กระดูกข้อมือของไทเฮาถูกบิดจนหักผิดรูป นางร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดทันที
หลินชิงเวยใช้เข็มเงินจะแทงเข้าไปในดวงตาของไทเฮาอย่างแรง ไทเฮาหวาดกลัวจึงรีบหลับตาทั้งคู่และเงียบเสียงลง ไม่กล้าแม้กระทั่งโมโห
เข็มเงินนั้นห่างจากเปลือกตาของนางไม่ถึงชุ่น หลินชิงเวยก็หยุดเอาไว้ พูดอย่างเห็นขัน “เช่นนี้ก็มิใช่สงบเสงี่ยมแล้วหรือ หากเจ้าสงบเสงี่ยมสักหน่อย ข้าจะไม่ทำให้ดวงตาทั้งคู่ของเจ้าต้องมืดบอด”
“หลินชิงเวย…” ทรวงอกของไทเฮากระเพื่อมขึ้นลง นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน พูดอย่างแค้นเคืองอย่างที่สุด “ทางที่ดีที่สุดเจ้าอย่าได้ตกมาอยู่ในมือของเปิ่นกง หาไม่แล้วเปิ่นกงจะค่อยๆ ทวงคืนมาทีละน้อย ให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย!”
นางเพิ่งจะพูดจบ ความเจ็บปวดเยียบเย็นแผ่ซ่านขึ้นมาจากท้อง หลินชิงเวยใช้เข็มเงินในมือแทงเข้าไปในตำแหน่งต่ำกว่าหน้าท้องลงมาเล็กน้อย ดึงออกแล้วแทงเข้าไปอีกครั้ง
