ยิ่ง ไม่รู้เช่นกันว่าแต่งตัวเพื่อผู้ใด อย่างไรในตำหนักในแห่งนี้ย่อมไม่มีผู้ใดชื่นชม อีกทั้งเซ่อเจิ้งอ๋องไม่ได้มาร่วมงานในวันนี้
ช่างน่าเสียดาย
ทว่าหลินชิงเวยยังคงลอบตะลึงงันในใจ นางชื่นชมไทเฮาจากตำแหน่งที่ยืนอยู่ค่อนมาด้านหน้า ไทเฮาผู้นี้เป็นสตรีเจนโลกที่อยู่ในวัยกำดัด ท่วงท่าการขยับเคลื่อนไหวของนางล้วนเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนชวนมองยิ่ง ความงดงามนั้นไม่สามัญ เมื่อเปรียบเทียบกับนาง หลินชิงเวยอดที่จะเชิดปลายจมูกขึ้นไม่ได้ นางรู้สึกว่าตนเองช่างเป็นเด็กสาวที่ขนก็ยังขึ้นไม่ครบคนหนึ่งเท่านั้น
หากว่ากันตามตำแหน่ง ที่นี่เซียวจิ่นมีตำแหน่งใหญ่ที่สุด ในเมื่อไทเฮาฉลองวันเกิดย่อมต้องเป็นเซียวจิ่นที่นั่งในตำแหน่งประธาน แต่หากว่ากันตามเหตุผล ก็คือไทเฮาใหญ่ที่สุด ไทเฮาเป็นเสด็จแม่ของเซียวจิ่น เซียวจิ่นสมควรที่จะเคารพนางสามส่วน ยามนี้ไทเฮาประทับนั่งในตำแหน่งประธานอย่างสมเหตุสมผลและไม่คิดจะรั้งเก้าอี้ให้ เซียวจิ่นจึงนั่งลงในตำแหน่งด้านข้างด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ชัดเจนยิ่งนักว่าเขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจเท่าใดนัก
งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้น มีสาวงามออกมาร่ายรำบนสนามหญ้าคลอกับเสียงบรรเพลงพิณประดุจงานเลี้ยงของเทพเซียนที่จุติลงมา ให้ความรู้สึกงดงามและเลื่อนลอย อาภรณ์ผ้าโปร่งปลิวพลิ้วสะบัดไปตามแรงลมเบาๆ ทว่ากลับนำมาพร้อมกับกลิ่นหอมชนิดหนึ่งที่อวลอยู่ในอากาศ
ไทเฮากวาดสายตามองไปรอบๆ ครั้งหนึ่ง นางสนมของตำหนักในคนใ
