หนาวเย็นมากนัก เป็นช่วงเวลาที่ท้องฟ้าลอยสูงเมฆ เคลื่อนคล้อยบางเบา นับเป็นวันเวลาที่อากาศสดชื่นแจ่มใส
นับแต่เซียวจิ่นขึ้นครองราชย์เป็นต้นมา ต้าเซี่ยล้วนรณรงค์ให้ประหยัดมัธยัสถ์ อย่าได้เอ่ยถึงว่าวันฉลองพระราชสมภพของไทเฮาที่ไม่เคยจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ กระทั่งวันพระราชสมภพของตัวฮ่องเต้ เซ่อเจิ้งอ๋องก็ยังไม่เคยจัดงานอย่างฟุ่มเฟือยสุรุ่ยสุร่ายมาก่อน
แต่การเฉลิมฉลองนั้นย่อมมีแน่นอน ไทเฮาไม่มีความคิดจะเชิญเหล่าขุนนางมาร่วมในงานเลี้ยง จึงเตรียมงานเลี้ยงเป็นการส่วนตัวในตำหนักในเท่านั้น อีกทั้งทุกอย่างทำอย่างเรียบง่ายก็เพียงพอแล้ว
เมื่อหลินชิงเวยไปถึงตำหนักซวี่หยางก็ได้ยินเซียวจิ่นพูดขึ้นว่า “วันเกิดของไทเฮาทุกปีที่ผ่านมา หากต้องจัดงานอย่างเรียบง่ายสักหน่อย ในใจไทเฮาย่อมต้องไม่พึงใจต่อเจิ้น ชิงชังที่ไม่อาจเชิญไพร่ฟ้าทั้งเมืองหลวงมาร่วมอวยพรให้กับนาง แต่ปีนี้กลับประหลาดนัก ไทเฮาถึงกับขอจัดงานแบบเรียบง่ายเสียเอง”
หลินชิงเวย “เช่นนั้นไม่ใช่เรื่องดียิ่งหรือเพคะ จะได้ช่วยฝ่าบาทประหยัดเงินไปอีกก้อนหนึ่ง”
ในมือของเซียวจิ่นมีไม้เท้าอยู่อันหนึ่ง แม้จะไม่มีใครคอยประคับประคอง เขาสามารถเดินไปเดินมาพักใหญ่ และสามารถยืนขึ้นด้วยขาทั้งคู่ของตน นอกจากขาทั้งสองเหนื่อยล้าจนไม่อาจเดินเหินได้แล้ว หาไม่แล้วหากยังยืนได้และเดินได้ เขาไม่มีทางนั่งหรือนอนเด็ดขาด
ตามที่เซียวจิ่นได้พูดเอาไว้ เขาจะชดเชยเวลาสิบกว่าปีที่เขาเ
