ดินไม่ได้กลับมา หลินชิงเวยเห็นท่าทางมุ่งมั่นตั้งใจของเขาแล้วแม้แต่เกลี้ยกล่อมก็ไม่ฟัง จึงได้แต่สุดแล้วแต่เขา เพียงแต่เมื่อมีหลินชิงเวยอยู่ด้วยจึงคอยย้ำเตือนและบวกกับความเหนื่อยล้า เขาจึงยอมนั่งลงมาสนทนากับหลินชิงเวย ด้วยระยะนี้หลินชิงเวยมักจะเข้าออกตำหนักซวี่หยางเป็นนิจ บางครั้งเซียวจิ่นอยู่ในห้องทรงพระอักษร นางก็เข้าออกห้องทรงพระอักษรอย่างเสรี
เซียวจิ่นได้ยินแล้วกล่าวกลั้วหัวเราะ “เจิ้นกลับไม่คิดว่าจู่ๆ ไทเฮาจะคิดมัธยัสถ์ขึ้นมา”
ความหมายก็คืออาจเป็นเพราะไทเฮามีแผนการอย่างอื่นที่ไม่อาจกระโตกกระตากได้
วันฉลองพระราชสมภพของไทเฮามาถึงอย่างรวดเร็ว งานเลี้ยงในวังจัดขึ้นในตำหนักคุนเหอ
แม้จะเป็นที่รู้กันทั้งตำหนักในว่าหลินชิงเวยและไทเฮาไม่ถูกกัน แต่ไทเฮาจัดงานฉลองวันพระราชสมภพ หากหลินชิงเวยไม่ไปถวายพระพร ย่อมเป็นนางที่ไม่รู้จักหนักเบาเกินไป
หลินชิงเวยรู้ดีว่าแม้ในใจของไทเฮาจะไม่มีความปรารถนาที่จะเชิญนางมาร่วมงานอย่างยิ่ง แต่นางยังคงต้องไปร่วมงานอยู่ดี หาไม่แล้วนางจะให้ไทเฮาฉลองวันเกิดที่ทำไปอย่างส่งๆ นี้ได้อย่างไรเล่า?
หากจะไปร่วมงานย่อมต้องเตรียมของขวัญอวยพรสักหน่อย หลินชิงเวยเลือกของขวัญล้ำค่าอันใดไม่เป็น นอกเสียจากเครื่องเงินเครื่องทองเหล่านั้นที่กองอยู่เต็มท้องพระคลัง ดังนั้นหลินชิงเวยจึงพาซินหรูเข้าไปในท้องพระคลังในยามบ่าย
นางแทบจะไม่ต้องใช้ความคิดก็ตัดสินใจได้ว่าควรจะมองอะไรเป็นของขว
