ัญ
ครั้งก่อน ผู้ใดกันนะ…วันเกิดของมหาเสนาบดีหลิน มิใช่นางหยิบไม้คทาหรูอี้ทองคำเผื่อไปหนึ่งชิ้นหรอกหรือ เช่นนั้นก็มอบไม้คทาหรูอี้ทองคำก็แล้วกัน หลินชิงเวยหยิบไม้คทาหรูอี้รู้สึกว่ามีน้ำหนักพอใช้ได้ มอบให้ไทเฮาผู้นั้นย่อมให้นางได้เปรียบแล้ว
ซินหรูติดตามหลินชิงเวยอยู่ด้านหลังเป็นตังเม หลินชิงเวยกล่าว “มีอะไรเจ้าก็พูดมา เจ้าไม่พูดข้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า”
ซินหรูกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง “อ้อ คืออย่างนี้เจ้าค่ะ ข้าไม่ไปร่วมงานวันเกิดไทเฮาคืนนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “เจ้าจะไปที่อื่น?”
ซินหรูพูดจาอึกอักอย่างร้อนตัว “คืนนี้เสี่ยวฉีไม่ไปเช่นกันเจ้าค่ะ…เขาบอกว่าเขามีเวลาว่างพาข้าออกไปเดินเที่ยวในตลาดละแวกใกล้วังหลวงเจ้าค่ะ…” หลินชิงเวยไม่พูดจา ซินหรูจึงเงยหน้ามองนางด้วยดวงตาเปล่งประกายความคาดหวัง “พี่สาว ได้หรือไม่เจ้าคะ?”
หลินชิงเวยมองใบหน้าเล็กๆ ขาวนวลของซินหรู ดวงตาทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังอย่างที่มิอาจหักใจปฏิเสธได้ หากปฏิเสธก็คือคนใจไม้ไส้ระกำ ในครึ่งปีมานี้ซินหรูฟื้นฟูร่างกายได้ดีทีเดียว ไม่ใช่เด็กหญิงตัวน้อยผอมแห้งเมื่อครั้งแรกพบในตำหนักเย็นอีกแล้ว ซ้ำยังเติบโตกลายเป็นแม่นางน้อยอ่อนเยาว์ราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้คนหนึ่งอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
หลินชิงเวยยังไม่ได้ให้เด็กสาวผู้นี้อยู่ข้างกายนานเท่าใดนักก็มีคนคิดจะมาล่อลวงคนไปจากนางแล้วหรือ? เจ้าเด็กบ้าเซียวฉีผู้นั้นใช้เล่ห์กลอ
