ันใดกันนะ!
หลินชิงเวยพูดแบบหวงก้าง “หากข้าบอกว่าไม่ได้เล่า”
ซินหรูเบะปาก แสงสว่างในแววตาของนางหม่นลงทันที “ไม่ให้ไป ก็ไม่ไปเจ้าค่ะ…”
หลินชิงเวยครุ่นคิดแล้วถามอีกว่า “เสี่ยวฉีเพียงแต่พาเจ้าออกไปเที่ยวนอกวังหรือ”
“เขาบอกว่า เขาจะซื้อพุทราเชื่อมให้ข้ากินด้วยเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยตบหน้าผากตัวเอง นางเกือบจะลืมไปแล้วว่าพุทราเชื่อมนี้เป็นสิ่งจำเป็นในการจีบสาวในยุคสมัยโบราณนี่นา! “พุทราเชื่อมแค่อันเดียวก็คิดจะล่อลวงเจ้าไปได้แล้วหรือ”
“จะอย่างไรไปข้างนอกวังก็ดีกว่าไปตำหนักคุนเหอเจ้าค่ะ”
เอาเถอะ หากให้หลินชิงเวยเลือกแล้วละก็นางยังคงยินดีที่จะไปนอกวัง อีกทั้งซินหรูโตขนาดนี้แล้วยังไม่เคยไปมาก่อน หลินชิงเวยย่อมเข้าใจจิตใจของนาง
หลินชิงเวยพูดอย่างไม่เกรงใจ “เซียวฉี เขาเป็นนักต้มตุ๋นคนหนึ่ง”
“หา? เขาหลอกลวงอะไรพี่สาวเจ้าคะ?” ซินหรูถาม
หลินชิงเวยพูดในใจ มิใช่มาล่อลวงน้องสาวผู้โง่เขลาคนนี้ของนางไปหรอกหรือ นางหยุดไปชั่วอึดใจหนึ่งแล้วถามพร้อมกับมองหน้าซินหรู “เจ้าชอบเสี่ยวฉีใช่หรือไม่?”
ซินหรูพูดอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ข้าคิดว่าเขาไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรเจ้าค่ะ และดีต่อข้าไม่เลวเลยทีเดียว”
“มีเพียงเท่านี้”
“บางครั้งพวกเราก็เข้ากันได้ดีเจ้าค่ะ”
ให้ตายเถอะ เขาเป็นคนหนุ่มในวัยสิบกว่าปีคนหนึ่งกับเจ้าซึ่งยังไม่เต็มสิบขวบดี เข้ากันได้ดีอะไรเล่า! เขาเพียงแต่ชอบเจ้าแล้วเท่านั้นเอง ฉวยโอกาสที่เจ้ายังบริสุทธิ์ไร
