หลายครั้งหลายครา เซียวเยี่ยนเห็นเช่นนั้นจึงส่งเสียงเข้มงวด “หมอบตัวลงพยายามแนบชิดไปกับหลังม้า” พูดแล้วเขาก็ออกวิ่งไปหาหลินชิงเวย
ทันทีที่สิ้นเสียง ม้าตัวนั้นพุ่งกระโจนออกวิ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด
หลินชิงเวยด่าทอด้วยเสียงอันดัง “ให้ตายสิ เจ้าเจตนากระมัง! ข้าถอนคำพูดประโยคนั้นคืนมาก็ได้!” เสียงของนางถูกสายลมพัดผ่านไปไกลแสนไกล
เซียวเยี่ยนเห็นเช่นนั้นจึงวิ่งเข้าไปในคอกม้า เขาควบม้าเหงื่อโลหิตตัวหนึ่งออกมาอย่างรวดเร็ว เขานั่งอยู่บนอานม้า ควบม้าหนุ่มฝีเท้าจัดไปข้างหน้าด้วยความเร็วไม่สามัญ กระทั่งมุ่งหน้าไล่ตามหลินชิงเวย
สายลมหวีดหวิวเข้ามาในโสตประสาท ทิวทัศน์เบื้องหน้าผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็ว เส้นผมของหลินชิงเวยถูกพัดปลิวสะบัดไปด้านหลัง มือของนางกุมบังเหียนและกำแผงคอม้าไว้แน่น ได้แต่ลอบก่นด่าในใจ
ข้าก็แค่ขี่เจ้าครู่เดียวเท่านั้นเอง ไม่ทำให้เจ้าตั้งครรภ์สักหน่อย เจ้าจะคลุ้มคลั่งเยี่ยงนี้เพื่ออะไร! เจ้าไม่ก่อเรื่องวุ่นวายก่อนหน้านี้และหลังจากนี้ กลับเลือกเวลาที่ข้าไม่ทันตั้งตัวมาคลุ้มคลั่ง แสดงให้เห็นว่าได้คิดการณ์เอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!
พายุสายลมพัดเข้ามาในโพรงจมูกของหลินชิงเวย หากมิใช่ด้วยนางจะพูดจาก็ยังติดขัดไม่ราบรื่น นางคงก่นด่าออกมาแล้ว หากทำได้นางอยากจะใช้มือทั้งคู่ของตนบีบคอม้า บีบมันให้ตายไปเลย!
จนปัญญาที่คอม้าใหญ่เหลือเกิน นางต้องการชีวิตเล็กๆ ของตนคืนมานี่นา จ
