่งลงก็มองเห็นเซียวเยี่ยนขี่ม้าเข้ามา ด้านหลังของเขาคือฝูงม้าเหล่านั้น กำลังมุ่งหน้ากลับมาทางนี้ หลินชิงเวยและเซียวจิ่นต่างมองตากันแล้วหัวเราะขึ้นมา โชคดีที่เมื่อสักครู่ตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว หาไม่แล้วหากเซียวเยี่ยนพบเข้าย่อมต้องถูกอบรมอีกเป็นแน่
เซียวเยี่ยนนำพาฝูงม้าควบกลับไปกลับมาในสนามม้าหลายต่อหลายรอบ ฝูงม้าเหงื่อโลหิตค่อยๆ ยอมรับความจริงทีละน้อยในที่สุด ดูเหมือนพวกมันไม่ต่อต้านเซียวเยี่ยนอย่างรุนแรงอีก ดูท่าแล้วม้าเหล่านี้มีนิสัยรังแกคนอ่อนแอเกรงกลัวคนแข็งแกร่งเช่นกัน พวกมันมีความกล้าหาญ แต่เมื่อพวกมันได้พบกับเจ้านายที่มีความกล้าหาญกว่าพวกมัน พวกมันจึงได้แต่ยอมศิโรราบ
หลินชิงเวยเห็นกล้ามเนื้อกระเพื่อมไหวของม้าและเหงื่อที่สะท้อนเป็นเงาแวววับ พวกมันวิ่งระยะทางไกลเยี่ยงนี้ ไปมาน่าจะมีระยะทางหลายสิบลี้ ทว่ากลับไม่ได้ยินเสียงหอบหายใจแม้แต่น้อย ม้าแต่ละตัวล้วนเป็นม้าที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
เซียวเยี่ยนพลิกตัวลงจากหลังม้าด้วยท่าทีผ่อนคลาย อาภรณ์ของเขาพลิ้วปลิวสะบัด สายลมสายหนึ่งพัดขึ้นมาจากสนามหญ้า ราวกับมันพัดผ่านสนามหญ้าสีเขียวชอุ่ม ไม่เพียงแต่พัดให้ชายอาภรณ์ของเขาสะบัดพลิ้ว แต่ยังพัดให้เส้นผมสีดำขลับบนไหล่ของเขาปลิวไปด้วย
