หลินชิงเวยเห็นด้านข้างมีกล่องข้าวกล่องหนึ่ง สีหน้าจึงเย็นชาลงเล็กน้อย “อุ๊ย ดูแล้วข้ามาส่งของกินเป็นเรื่องเกินความจำเป็น มักจะมีคนมาก่อนข้าก้าวหนึ่งเสมอ ตรองดูแล้วท่านน่าจะกินอิ่มแล้ว เช่นนั้นอาหารที่ข้านำมานี้ย่อมไม่มีอะไรน่ากิน”
พูดแล้วหลินชิงเวยก็หิ้วกล่องอาหารขึ้นมา หันกายเดินออกไปด้านนอก
เซียวเยี่ยนส่งเสียงทั้งๆ ที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นในยามนี้เอง “ไปไหนเล่า”
“เอาไปทิ้ง”
เซียวเยี่ยนพักพู่กันจูซาในมือแล้วเงยหน้าขึ้นพูดกับนางด้วยสีหน้าเรียบๆ ว่า “เปิ่นหวางยังไม่ได้กิน”
หลินชิงเวยหันกลับมาเลิกคิ้วมองเขา “ท่านยังไม่ได้กินอาหารที่ไทเฮาส่งมาหรือ”
“นำมานี่ เปิ่นหวางหิวแล้ว”
เซียวเยี่ยนไม่ชอบถูกผู้อื่นรบกวนระหว่างที่เขากำลังทำงานที่สุด และเขาไม่ชอบที่จะหยุดงานกลางคัน เขาเคยชินที่จะทำเรื่องหนึ่งให้เสร็จสิ้นแล้วจึงไปทำเรื่องอื่น
เพียงแต่ยามนี้เห็นหลินชิงเวยมา เขาถึงกับทำลายกฎระเบียบที่เคยชินมาหลายปีของตนโดยมิรู้เนื้อรู้ตัว เซียวเยี่ยนลุกขึ้นล้างมือ หันกลับไปเห็นหลินชิงเวยกำลังหยิบอาหารออกมาจากกล่องอาหารและวางลงบนโต๊ะ จึงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตนเองนั้นหิวและเหนื่อยล้าเล็กน้อย
เขามองมือขาวเรียวของหลินชิงเวยตักข้าวสวยถ้วยหนึ่งแล้วส่งให้เขาพร้อมกับตะเกียบหนึ่งคู่ เซียวเยี่ยนจึงเริ่มกินอาหารอย่างช้าๆ
หลินชิงเวยนั่งตรงข้ามกับเขามองเขาอย่างเงียบๆ ไม่เจอกันหลายวันรู้สึกว่าเขาผ่ายผอมลงสองส่วน จึงรู้สึก
