อกหรือ”
หลินชิงเวยพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เสด็จอาเป็นคนจู้จี้จุกจิกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”
เพียงชั่วอึดใจเดียว เซียวเยี่ยนก็ส่งหลินชิงเวยกลับมาถึงในเรือนอย่างคุ้นทางดี เขาค่อยเหินกายลงมาจากชายคาเรือนแล้วปล่อยหลินชิงเวยลง
เพราะเขามีรูปร่างสูงใหญ่ หลินชิงเวยจึงโอบกอดลำคอของเขาพร้อมกับเขย่งปลายเท้าก็ยังสูงไม่พอ นางจึงปล่อยมือ มือของนางจับคอเสื้อของเขา เซียวเยี่ยนยืนนิ่งไม่ได้ผละออกจากนางในทันที เขาก้มหน้าลงมองหลินชิงเวยนิ่งๆ
