ม
หลินชิงเวยเอามือไพล่หลังพูดอีกว่า “ส่งพระต้องส่งให้ถึงที่ ข้าไม่ได้ขอร้องให้ท่านส่งข้ากลับมาสักหน่อย”
เซียวเยี่ยนพูดเรียบๆ “ก่อนหน้านี้เปิ่นหวางไม่ได้คิดถึงจุดนี้ เจ้าควรจะบอกเร็วหน่อย” ใช้วิชาตัวเบาส่งนางกลับเรือน ย่อมไม่อาจใช้วิชาตัวเบาหน้าประตูใหญ่ของตำหนัก ด้วยต้องหากำแพงวังที่ไร้ผู้คนจึงจะเหินกายเข้าไปได้
เซียวเยี่ยนได้แต่พาหลินชิงเวยอ้อมไปอีกที่หนึ่ง กระทั่งถึงข้างกำแพงวังแล้วใช้เวลาราวๆ หนึ่งก้านธูปเช่นกัน แต่เส้นทางนี้ให้ผลลัพธ์สองประการ หลินชิงเวยพึงพอใจกับเส้นทางนี้อย่างเห็นได้ชัด
เซียวเยี่ยนอุ้มหลินชิงเวยแล้วเหินกายขึ้น ขาทั้งคู่แตะลงบนกำแพงเพื่อยืมกำลัง เหินกายเพียงไม่กี่ครั้งก็สามารถพลิกกายเข้ามาในตำหนักฉางเหยี่ยน และอยู่ในชายคาเรือนของตำหนักฉางเหยี่ยน ตำหนักต่างๆ อยู่ใต้ฝ่าเท้า สายลมยามรัตติกาลสัมผัสจอนผมของหลินชิงเวย สิ่งที่นางสามารถมองเห็นแปรเปลี่ยนเป็นกว้างใหญ่ไพศาล แขนของนางโอบกอดไปรอบลำคอของเซียวเยี่ยนด้วยหัวใจที่เป็นสุข
ดูแล้วบุรุษที่มีวรยุทธ์ในยุคสมัยโบราณ เป็นเครื่องมืออัศจรรย์ที่จำเป็นต้องมีการในจีบหญิง
เซียวเยี่ยน “เจ้าคิดว่าเช่นนี้จะประหยัดเวลากว่าหรือไร แต่กลับกันแล้วไม่ใช่เวลาเพียงแค่หนึ่งก้านธูป”
หลินชิงเวย “ความรู้สึกไม่เหมือนกัน เดินคนเดียวรู้สึกว่าระยะทางไกลมาก เดินสองคนไม่รู้สึกเช่นนั้น”
เซียวเยี่ยนเงียบงัน “แต่ยามนี้มิใช่เปิ่นหวางเดินอยู่คนเดียวหร
