เดินโอนไปเอนมาอยู่กลางอากาศคนหนึ่ง
เซียวจิ่นยืดหัวเข่าได้เพียงครึ่งหนึ่งเพื่อจะยืนขึ้นมา ยังไม่ทันได้ยืนให้มั่นคง เขาพลันรู้สึกว่าขาทั้งคู่ของตนอ่อนปวกเปียก ต่อมาเขาสูญเสียสมดุลของร่างกายแล้วล้มคะมำไปข้างหน้า
หลินชิงเวยตาไวมือไวรีบก้าวขึ้นไปรับเอาไว้ เซียวจิ่นล้มลงบนไหล่ของนางกึ่งๆ ล้มลงมาในอ้อมกอดของนาง
ร่างของหลินชิงเวยมีกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของสาวน้อยบางเบาสดชื่น คล้ายกลิ่นสมุนไพรจากไกลๆ ทว่ากลิ่นหอมกว่าสมุนไพรมากนัก กลิ่นหอมชนิดนั้นกำจายเข้าสู่โพรงจมูกของเซียวจิ่นและเข้าไปกลางใจของเขา
เขาตกตะลึง จังหวะการเต้นของหัวใจเร็วขึ้นสองจังหวะ การโอบกอดคนคนหนึ่งให้ความรู้สึกอย่างไรกันนะ?
เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ยามนี้เขาพลิกมือกลับมากอดหลินชิงเวย รับรู้ได้เพียงว่าร่างของหลินชิงเวยนุ่มนิ่มเหลือเกิน เขาเบิกตาโต ในแววตานั้นมีความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้
เซียวจิ่นวางคางลงบนไหล่ของหลินชิงเวย หลินชิงเวยไม่รู้สึกอะไร ด้านหนึ่งประคองเขาให้มั่นคง อีกทางหนึ่งพูดอย่างเห็นขัน “พระองค์ร้อนพระทัยราวกับลิงน้อยเช่นนี้เพื่ออันใดกันเพคะ ทางนั้นต้องเดินทีละก้าว อีกทั้งขาทั้งคู่ของพระองค์ยังไม่เคยออกแรงมาก่อน ไม่อาจเดินได้ทันทีที่ลุกขึ้นยืนเพคะ”
เซียวจิ่นมองใบหน้าด้านข้างของนาง เส้นผมข้างจอนผมของนางแผ่สยายลงมา คล้ายบดบังและคล้ายไม่บดบังใบหูขาวนวลเล็กๆ น่ารักของนาง
เขาพูดอย่างสงบ “โชคดีที่มีเจ้าประคองเจิ้น หาไม่แล
