จะเป็นเสื้อผ้าของคนที่ถูกกินเป็นอาหารสวมใส่มา
เซียวเยี่ยนเดินผ่านรอยเลือดนั้นไปอย่างช้าๆ เขาเหยียบลงบนสิ่งของสิ่งหนึ่ง เมื่อก้มหน้ามองไปจึงเห็นว่าเป็นกุญแจพวงหนึ่ง
เขาไม่ประหลาดใจเพียงแต่เดินข้ามกุญแจนั้นไป หลินชิงเวยไม่ได้เอ่ยอะไร ทว่าในใจกลับแจ่มแจ้งราวกับกระจกบานหนึ่ง เสือที่พบในวันนี้มีคนปล่อยมันออกมา ยามนั้นในสวนไป่โซ่วมีนางเพียงคนเดียว เป้าหมายชัดเจนยิ่งนักว่าคนผู้นั้นต้องการให้นางตาย
ตรองดูแล้วมีคนใหม่มากมายในตำหนักในล้วนไม่รู้ว่ายังมีสถานที่เช่นสวนไป่โซ่ว ผู้ที่รู้ล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ในวัง อีกทั้งยังมีกุญแจพวงหนึ่ง แสดงให้เห็นว่าเป็นคนที่มีอำนาจบารมีสูงศักดิ์คนหนึ่ง และมองไปทั้งตำหนักในแล้ว ยังจะมีคนที่สองที่หลินชิงเวยเคยได้ล่วงเกินแล้วหรือไม่
ขณะที่เห็นกุญแจนั้นหลินชิงเวยก็กระจ่างแจ้งโดยพลัน นางไม่คิดว่าเซียวเยี่ยนจะเบาปัญญาจนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
หลินชิงเวยยังคงเลือกที่จะไม่ถามอะไรทั้งสิ้น
เซียวเยี่ยนอุ้มหลินชิงเวยไปถึงสนามหญ้าบ้านนก ยามนี้เหล่านกพิราบล้วนบินกลับมาแล้ว พวกมันเกาะอยู่บนกิ่งไม้และบ้านนกอย่างสงบ ยังมีพิราบอีกสองตัวหยุดอยู่ข้างๆ ล่วมยาของหลินชิงเวย
เมื่อเห็นหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนกลับมา นกพิราบจึงส่งเสียงร้องดัง กรู๊ๆๆ ราวกับกำลังต้อนรับพวกเขา และเหมือนถามพวกเขาว่ามีอาหารให้กินหรือไม่
หลินชิงเวยนั่งลงใต้ต้นไม้ ไม่รู้ว่าเซียวเยี่ยนไปที่ใดมาจึงหาโคมไฟเก่า
