วแล้ว หลินชิงเวยได้ยินเสียงของเขาแล้วพลันรู้สึกว่าต่อให้เสือตัวนี้ร้ายกาจเพียงใดก็เพียงแค่เท่านี้เอง
หลินชิงเวยถาม “หากท่านมาช้าไปจริงๆ ข้าถูกมันกินไปแล้ว ท่านจะทำอย่างไร”
เซียวเยี่ยนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำด้วยพยายามกดข่มโทสะและความกดดัน ทว่ากลับไม่ตอบคำถามของนาง “เจ้ายังยืนได้หรือไม่?”
เสือที่อยู่ตรงข้ามได้สติคืนมาแล้ว มันเตรียมกระโจนเข้าใส่คนทั้งสอง
หลินชิงเวยขยับแขนของตนพลางสูดปากด้วยความเจ็บปวด “ดูเหมือนต้องใช้เวลาเล็กน้อย”
ขณะนั้นเอง เสือตัวนั้นจ้องเขม็งไปที่หลินชิงเวยแล้วกระโจนร่างเข้ามาอีกครั้ง เซียวเยี่ยนหันกายกลับมาอุ้มหลินชิงเวยขึ้นจากพื้นเข้าสู่อ้อมกอดของตนอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็หลบหลีกมาอยู่ด้านข้าง เสือตัวนั้นคว้าได้เพียงความว่างเปล่าอีกครั้ง
เซียวเยี่ยนอุ้มหลินชิงเวยมุ่งหน้าเข้าไปยังป่าลึก
ภายในป่านั้นมีต้นไม้ขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น แต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับเซียวเยี่ยนที่พุ่งไปข้างหน้าด้วยความคล่องแคล่วราวกับเหินได้ ทว่าสำหรับเสือตัวนั้นแล้วด้วยรูปร่างใหญ่โตของมันทำให้มันวิ่งไม่สะดวกนัก
ทว่าต่อให้เซียวเยี่ยนวิ่งได้เร็วกว่านี้ ทิ้งระยะห่างจากเสือตัวนั้นได้ไกลกว่านี้ เขาก็ไม่อาจขัดขวางการตามกลิ่นจากร่างของหลินชิงเวยจากเสือตัวนั้นได้ มีเพียงวิธีการเดียวก็คือต้องกำจัดมันให้สิ้นซากในคราเดียว หลินชิงเวยไม่รู้ว่าเซียวเยี่ยนอุ้มนางมาถึงสถานที่ใด รอบด้านล้วนเต็มไปด้วยต้นไม้
