งไปประมาณสามจั้งและยืนอยู่ที่นั่น กลิ่นสาบของเสือปนเปมากับสายลมที่พัดชายอาภรณ์และเส้นผมด้านหลังของเขาที่ปลิวพลิ้วราวกับเทพเซียนที่ละทิ้งโลกไว้เบื้องหลังลงมาจุติ หาได้เหมือนคนที่จะเริ่มเปิดศึกกับสัตว์ใหญ่ดุร้ายสักเศษเสี้ยวไม่
เสือตัวนั้นพุ่งทะยานมาข้างหน้าอีกครั้ง ภายในสวนอันเงียบสงบสามารถได้ยินเสียงฝีเท้าของมันที่เดินผ่านพุ่มไม้จนเกิดเสียงสั่นไหวของกิ่งไม้ชัดเจน เพียงไม่นานก็เห็นเงาร่างของมันในคลองจักษุ กล้ามเนื้อบนร่างกายของมันกระเพื่อมไหว บนร่างของมันเต็มไปด้วยรอยเลือด แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณในการต่อสู้ของมันแม้สักกระผีก
มันเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
เสือตัวนั้นหยุดยืนอยู่กับที่ไม่เคลื่อนไหวเมื่อเห็นเซียวเยี่ยน มันร้องคำรามพร้อมกระโจนเข้ามา
ระยะห่างเหลือเพียงห้าจั้ง สี่จั้ง และสุดท้ายสามจั้ง
ต่อมาเสียงพรึ่บดังขึ้น เลือดและเนื้อสาดกระจาย
เสือตัวนั้นจดจ่อจับจ้องเพียงเซียวเยี่ยน มันกลับไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่ตรึงอยู่ข้างหน้ามัน ส่งผลให้ขณะที่มันวิ่งทะยานร่างออกมาและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น บาดแผลขนาดใหญ่เปิดออกตั้งแต่ส่วนบริเวณลำคอของมันไปจนถึงปากที่อ้ากว้าง ด้วยเรี่ยวแรงที่มันโถมกายพุ่งออกมานั้นมหาศาลอย่างยิ่งจึงหยุดร่างของมันเอาไว้ไม่ได้ ลำคอของมันจึงได้แต่ถูกตัดขาดเป็นสองท่อนทั้งๆ ที่มีชีวิตอยู่!
เสียงร้องคำรามของเสือพลันหยุดชะงักลง หัวของเสือแยกออกจากส่วนของร่างกายของมัน กลิ
