ๆ ว่าหากตนเองวิ่งช้าไปสักก้าวก็จะไม่มีชีวิตรอด
เขาวิ่งพรวดเดียวออกมาไกลมาก ด้านหลังวังเวงจนน่าหวาดผวา เขาได้ยินเพียงเสียงเต้นของหัวใจและเสียงหอบหายใจของตนเอง นอกจากนี้แล้วไม่มีสิ่งอื่น และไม่มีสิ่งของอันใดออกมาจากด้านใน
ขันทีผู้นั้นคิดในใจว่า เป็นไปได้หรือไม่ว่าเมื่อสักครู่ เขาหวาดกลัวเกินเหตุจึงทำให้เกิดจินตนาการเพ้อไปเอง ที่จริงแล้วข้างในไม่มีสัตว์ดุร้ายด้วยพวกมันล้วนล้มตายหมดตั้งนานแล้ว
จากนั้นเมื่อเขาคิดได้เช่นนี้ประตูตำหนักอันหนักอึ้งบานสุดท้ายนั้นค่อยๆ ถูกเปิดออก เห็นเพียงเงาร่างพาดผ่าน เสือดาวตัวใหญ่ตัวหนึ่งปรากฏตัวอยู่หน้าประตู ทำให้ขันทีตกใจจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง
ขันทีผู้นั้นหันหลังวิ่งหนีไม่คิดชีวิตตามสัญชาตญาณ
ดูเหมือนว่าเสือดาวตัวนี้เมื่อครั้งยังหนุ่มแน่น มันยิ่งใหญ่น่าเกรงขามยิ่งยวด บัดนี้มันล่วงเข้าสู่วัยชราแล้ว ด้วยมักจะหิวโหยเสมอ ทำให้หัวของมันก้มต่ำอย่างไม่แจ่มใสนัก แต่ดีชั่วอย่างไรมันก็เป็นสัตว์ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาสัตว์ใหญ่ดุร้ายทั้งหมด เห็นได้ว่าความดุร้ายน่ายำเกรงเมื่อครั้งยังหนุ่มแน่นนั้นมิใช่เพียงคำเล่าลือ
เสือดาวตัวใหญ่ได้พบแสงสว่างอีกครั้งมันเงยหน้าขึ้นส่งเสียงร้องคำรามครั้งหนึ่ง ในที่สุดมันก็ได้กลิ่นอายของมนุษย์เสียแล้ว มันอ้าปากแยกเขี้ยว น้ำลายไหลย้อยลงมาบนพื้น ชัดเจนยิ่งนักว่ากลิ่นอายของมนุษย์ทำให้มันละโมบยิ่งนัก เนิ่นนานเพียงใดแล้วที่มันไม่ได้ก
