น้าต่างบานนี้เพื่อไปกินอาหาร แต่เมื่อตรองดูแล้วพวกมันเคยชินที่จะใช้ชีวิตในสวนไป่โซ่วแห่งนี้แล้ว เพราะหลังจากที่มันบินออกไปแล้วก็จะบินย้อนกลับมาอีก
หลินชิงเวยนั่งยองๆ ลงเบื้องหน้ากรง มองประเมินด้วยความประหลาดใจว่านกยูงตัวนี้น่าจะไม่ได้พบเห็นคนมาเป็นเวลายาวนาน มันมีท่าทีลิงโลดอย่างยิ่ง เดินวนไปเป็นวงกลมในกรง หางยาวๆ ของมันลากไปกับพื้น
เซียวเยี่ยนบอกว่ามันเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นอื่นเมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ยังอยู่ เมื่อแรกที่ได้มานั้นเป็นสิ่งแปลกใหม่ แต่ทว่ามันกลับรำแพนหางนกยูงของมันต่อหน้าผู้คนน้อยยิ่งเมื่อเวลาเนิ่นนานไปอดีตฮ่องเต้จึงหมดความสนใจต่อมัน ดังนั้นมันจึงถูกขังไว้ในสถานที่แห่งนี้
ไหนเลยจะคิดว่าทันทีที่สิ้นเสียงของเซียวเยี่ยน นกยูงสีขาวตัวนั้นกลับหยุดก้าวเดินทันใด มันขยับปีกของมันจากนั้นรำแพนหางของมัน สีสันหลากหลายปรากฏขึ้นท่ามกลางขนสีขาวของมันประหนึ่งลำแสงสีแดงบนขอบนภาท่ามกลางเมฆขาว งดงามจับตาเหลือประมาณ มันยังแสดงความงดงามของมันต่อหน้าหลินชิงเวยราวกับเป็นสิ่งของล้ำค่า
เซียวเยี่ยนจนคำพูดในทันใด “…”
