ให้เขากิน แล้วทำให้เขาต้องพิษตายจริงๆ!
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ เคลื่อนคล้อยไปทางทิศตะวันตกของท้องนภา ข้างล่างราวกับมีไฟกองหนึ่งแผดเผาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง สีแดงนั้นทิ่มแทงสายตายิ่งนัก ทำให้สนามหญ้าทั้งผืนและบ้านนกกลายเป็นสีแดงก่ำ
หลินชิงเวยเห็นเหล่าลูกนกพิราบล้วนหยุดอยู่บนสนามหญ้าเล่นกับตัวเอง หลินชิงเวยก็เล่นกับตนเองเช่นกัน ราวกับทุกคนล้วนเล่นจนเหน็ดเหนื่อย ราวกับหลินชิงเวยค่อยๆ ยอมรับความจริงที่ว่านางต้องเป็นผู้ฝึกพวกมัน จึงพูดขึ้นว่า “กลัวข้าถึงเพียงนี้ ต่อไปจะเล่นกับข้าอย่างไรเล่า? เข้ามากินอาหารเถิด ข้าไม่ใช่จะกินพวกเจ้าเสียหน่อย”
พูดแล้วหลินชิงเวยก็ยื่นมือเข้าไปในปากบีบปากแล้วผิวปากเรียกครั้งหนึ่ง แม้นางจะไม่ได้เป็นผู้ฝึกสัตว์มืออาชีพ แต่เรื่องเลี้ยงสัตว์ตัวเล็กๆ พวกนี้นางพอจะรู้บ้าง พวกมันต้องการสัญญาณชนิดหนึ่งที่จะสื่อสารกับตน วันนั้นเซียวเยี่ยนให้เสี่ยวฉีเรียกพิราบสื่อสารในตำหนักเย็นมิใช่ทำเช่นนี้หรอกหรือ
ทว่านาทีถัดมานางกลับรู้สึกสับสน
เพราะนางเคยชินที่จะบีบปากแล้วผิวปาก นั่นเป็นการเรียกงู…
เพียงไม่นานรอบด้านพลันเกิดเสียงสวบสาบๆ เหล่านกพิราบไม่ฟังสัญญาณเสียงของหลินชิงเวยแต่สัตว์อื่นฟังนี่นา นางเห็นเพียงฝูงงูเลื้อยออกมาจากรอบด้านมุ่งหน้ามายังกลางสนามหญ้า มันส่ายหัวรอคำสั่งจากหลินชิงเวย
