หรือไม่ ข้ากินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำหรือไร ไม่อยู่ที่นี่กินอิ่มดื่มหนำให้เย็นสบาย กลับต้องไปเหนื่อยแทบตายที่นั่น” นางพูดกับเสี่ยวฉี “เจ้ากลับไปบอกเซ่อเจิ้งอ๋อง ข้าไม่ไป”
ให้ตายเถอะ มีเพียงเขากระมังที่คิดออกมาได้ เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้เขายังจดจำเอาไว้อีก
เสี่ยวฉี “…ทว่าก่อนหน้าที่เซ่อเจิ้งอ๋องจะมีบัญชาให้กระหม่อมมาที่นี่ ได้ขอพระบรมราชานุญาตจากฝ่าบาทแล้ว ฝ่าบาททรงอนุญาตเรียกตัวเจาอี๋เหนียงเหนียงไป…สวนไป่โซ่วพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจิ่นผู้นี้อยากเป็นผู้ไกล่เกลี่ยจนเสียสติไปแล้วกระมัง ถึงกับเห็นด้วยกับความคิดร้ายกาจของเซียวเยี่ยน
ยามนี้ดีนัก หากหลินชิงเวยไม่ยอมไปก็คือการขัดราชโองการ นางไม่ไปได้หรือ?
หลินชิงเวยถลึงตาใส่เสี่ยวฉี แม้นางจะไม่เคยไปสวนไป่โซ่วมาก่อน หากต้องการเชิญให้นางไปเยี่ยมชมโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย นางยังจะมีอารมณ์สนุกสนานออกไปเที่ยวเล่น เมื่อพระอาทิตย์ตกดินแล้ว แต่นี่ดวงอาทิตย์ยังไม่ลับเหลี่ยมเขา อากาศร้อนเช่นนี้ และไม่ใช่การเชิญไปเยี่ยมชมฟรีๆ แต่เป็นการไปทำงานชั้นแรงงาน นางไม่มีอารมณ์สักนิด
ท่าทางซินหรูดูแล้วกลับมีความลิงโลด นางดึงแขนเสื้อของหลินชิงเวย “พี่สาว ไม่สู้พวกเราไปดูๆ สักหน่อยเจ้าค่ะ พวกเรายังไม่เคยไปสวนไป่โซ่วเลย”
ดังนั้นท้ายที่สุดเสี่ยวฉีจึงพาหลินชิงเวยและซินหรูออกจากตำหนักฉางเหยี่ยนสำเร็จ มุ่งหน้าไปยังสวนไป่โซ่ว
ภายในตำหนักในนั้นกว้างขวางใหญ่โต มีสถานที่มากมายที่หลิ
