ร เขายังมีราชกิจอีกมากที่ยังไม่ได้สะสาง เจ้าวางสิ่งของลงแล้วตามเปิ่นกงออกไปเถิด”
หลินชิงเวยเอียงหน้าพูดกลั้วหัวเราะ “ขออภัยเพคะไทเฮา ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาให้หม่อมฉันมาส่งอาหารมื้อดึก หม่อมฉันย่อมต้องอยู่ให้เห็นกับตาว่าเซ่อเจิ้งอ๋องเสวยสักคำสองคำจึงจะกลับไปทูลฝ่าบาทได้ ไทเฮาจะกลับก็เชิญเสด็จกลับก่อนเถิด หากออกไปช้านัก สุนัขรับใช้สูงอายุสองตัวนั้นอาจต้องถูกตีจนสิ้นลมไปแล้วก็เป็นได้เพคะ”
ไทเฮาได้กล่าววาจาออกไปแล้วหากยังรั้งอยู่ต่อไม่ยอมจากไปย่อมดูไม่เหมาะสม ไม่ว่าในใจจะรู้สึกเคียดแค้นชิงชังอย่างไร นางใช้สายตามองกราดหลินชิงเวยแล้วจึงหันหน้าเดินออกไป
หลังจากไทเฮาออกไปแล้วในห้องทรงพระอักษรจึงเหลือเพียงเซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยสองคน หลินชิงเวยคิดว่ากระทั่งบรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรอันกว้างขวางใหญ่โตนี้ก็ทำให้นางหงุดหงิดและโมโหเป็นที่สุด
หลังจากไทเฮาออกไปเซียวเยี่ยนกลับมิได้ทำงานอีก เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเอนกายพิงกับพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลายเพื่อเป็นการพินิจพิจารณาหลินชิงเวยไปด้วย
หลินชิงเวยเดินเข้าไปวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะดังปึ่ง นางพูดว่า “ดูแล้วต่อให้ข้าไม่นำของกินมาให้ เซ่อเจิ้งอ๋องก็มีชีวิตที่ไม่เลวกระมัง มีรสชาติ ซ้ำยังมีคนรู้จักที่จะส่งของกินมาให้ ไม่ต้องเกรงว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะต้องหิ้วท้องหิว เซ่อเจิ้งอ๋องพูดคุยกับไทเฮาที่นี่ ไม่มีแม้แต่เวลาไปเยี่ยมฝ่าบาทเลยหรือไร เสียแรงที่ฝ่าบาทระลึกถึงเซ่
