ขา มองไปยังทิศทางที่หลินชิงเวยจากไปเนิ่นนานไม่ถอนสายตากลับมา
หลินชิงเวยกระจ่างแจ้งอย่างที่สุดว่าตนเองต้องการสิ่งใด และเซียวจิ่นเองก็แจ่มแจ้งเหลือแสนว่าตนเองต้องการอะไร สิ่งที่นางและเขาต้องการไม่เหมือนกัน
เดินออกจากตำหนักซวี่หยางต้องอ้อมผ่านอุทยานหลวง เมื่อสายลมเย็นสบายผัดผ่านหน้า ข้างหน้ามีนางกำนัลนำทาง หลินชิงเวยจึงไม่ต้องกังวลว่าตนเองจะหลงทาง เดินมาได้ระยะหนึ่งโคมไฟที่มองเห็นอยู่ข้างหน้าเมื่อสักครู่ ยามนี้ถูกต้นไม้ข้างทางบดบังเอาไว้ ราวกับแสงระยิบระยับจากดวงดาว
เซียวจิ่นมอบป้ายหยกให้หลินชิงเวยชิ้นหนึ่ง เพื่อให้หลินชิงเวยสามารถเข้าออกภายในตำหนักชิงหลวนได้อย่างราบรื่น และเข้าออกในห้องทรงพระอักษรได้อย่างอิสระเช่นเดียวกัน
