มาได้ ท่าทางที่นางรินน้ำชานั้นงดงามเหลือแสน ชัดเจนยิ่งนักว่าได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี
หลินชิงเวยคิดในใจ หวงยาเพิ่งจะขายตัวเข้ามาที่นี่ น่าจะเป็นแม่นางรินน้ำชาคนหนึ่งเช่นกัน เพียงแต่สามารถเข้ามาเป็นสาวใช้ที่นี่ได้ย่อมดีกว่าอยู่ในหอคณิกาอื่นเป็นแน่ ทว่าหอวสันตฤดูยินดีรับหวงยาที่ขายตัวเข้ามาที่นี่ ย่อมมิให้นางเป็นเพียงสาวใช้สามัญคนหนึ่ง
หลินชิงเวยแทบจะไม่ต้องเสียเวลามองหาก็เห็นหวงยา หวงยาเห็นว่านางมาที่นี่ ดวงตาทั้งคู่จึงเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
เมื่อแรกที่หลินชิงเวยกวาดสายตามองไป นางยังจำหวงยาไม่ค่อยได้ บนร่างของนางมิได้สวมอาภรณ์เนื้อหยาบอีกแล้ว ศีรษะของนางมิได้ยุ่งเหยิงเป็นรังนกอีกต่อไป นางอยู่ในอาภรณ์ผ้าโปร่งสีชมพูพอดีตัว บนศีรษะยังปักปิ่นดอกไม้เล็กๆ อันหนึ่ง จอนผมของนางระเรื่อยมาตามกรอบหน้า แทบจะกลายเป็นคนละคน
ไม่อาจไม่พูดว่าเถ้าแก่ของหอวสันตฤดูนั้นสายตาแหลมคมยิ่งนัก ยามนี้เมื่อหวงยาได้แต่งเนื้อแต่งตัวขึ้นมาแล้วไม่ได้มีรูปโฉมด้อยไปกว่าแม่นางคนอื่นๆ แม้แต่น้อย
ในบรรดาสาวใช้ของหอวสันตฤดู นางดูเหมือนจะอายุมากสักหน่อย และดูเป็นผู้ใหญ่
เมื่อเซียวเยี่ยนก้าวเข้ามานั้นเขาไม่แยแสต่อเสียงเรียกของสาวใช้ ทว่าตรงเดินเข้าไปหาหลินชิงเวย ยามนี้หลินชิงเวยอยู่กับหวงยาแล้ว
หวงยา “พี่สาว…คุณชาย ไยจึงมาที่นี่ได้เจ้าคะ”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วมองไปรอบๆ “ได้ยินว่าเจ้าเข้ามาอยู่ที่นี่จึงมาดูสักหน่อย พอจะห
