อเป็นเช่นนี้ยังจะต้องตามหาฆาตกรเพื่ออะไร เจียงหมิงจูเป็นสตรีไม่อยู่ในกฎเกณฑ์คบชู้สู่ชาย นางก็สมควรตายเช่นกัน”
เหล่ามือปราบกลายเป็นใบ้ทันที
หลินชิงเวยพูดด้วยสีหน้าปกติ “เหตุใดต้องปิดบังนาง? พวกเจ้าคิดเพียงแต่จะหลอกลวงนางด้วยความปรารถนาดี หรือไม่คิดว่าการพูดปดด้วยความปรารถนาดี ปิดบังมาเป็นเวลานานหลายปีเช่นนี้จึงหล่อหลอมให้มือปราบหลิวเป็นเช่นวันนี้ คิดจะให้ข้าเห็นอกเห็นใจผู้ที่อ่อนแอหรือ ไม่…นี่เป็นเรื่องกรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมตามสนอง ดังนั้นเหตุใดข้าต้องปิดบังนาง? หรือนางไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าน้องชายของตนเองทำอะไรลงไปบ้าง หรือนางไม่รู้ว่าการปกป้องและตามใจน้องชายของนางส่งผลร้ายแรง ทำให้เขาเป็นเช่นวันนี้” หลินชิงเวยสะบัดอาภรณ์เดินผ่านร่างของพวกเขา นางพูดเรียบๆ ว่า “หากยังมีเรี่ยวแรงจะมาทำตัวเป็นปัญญาชนตาบอด ไม่สู้สละเวลาให้มากกว่านี้เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก หากยังมีความเห็นอกเห็นใจก็ไม่เหมาะสมที่จะเป็นมือปราบ เหมาะสมที่จะไปเป็นแม่นมมากกว่า”
แสงไฟในห้องขังมืดสลัวอย่างยิ่ง คบไฟบนกำแพงเปรียบเสมือนดวงวิญญาณ มือปราบหลิวถูกขังเดี่ยวอยู่ในห้องขังนี้ เขานั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนพื้น ราวกับเรื่องเช่นนี้ไม่อาจทำให้เขาโน้มกายและกระดูกสันหลังได้
เมื่อหลินชิงเวยก้าวเข้าไปเขาลืมตาขึ้นพอดี หลินชิงเวยพูดว่า “ท่านว่าข้าควรจะมัดท่านไว้กับแท่นลงทัณฑ์ทันทีหรือไม่ ทุบตีท่านให้ท่านเจ
