ู้ติดตามเป็นการเฉพาะ ยามนี้เห็นหลินชิงเวยในลักษณาการเช่นนี้ ทั้งที่เป็นคุณชายน้อยคนหนึ่ง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าดูแล้วอ่อนเยาว์ราวกับจะคั้นน้ำได้ยิ่งกว่าพวกนางเสียอีก พวกนางมีความคิดจะไหว้วานหลินชิงเวยให้พูดจาส่งเสริมพวกตนต่อหน้าเซ่อเจิ้งอ๋อง เมื่อเป็นเช่นนี้จึงแปรเปลี่ยนเป็นความอิจฉาริษยาระหว่างสตรีด้วยกัน
หลินชิงเวยวิ่งวุ่นทำงานตลอดทั้งกลางวันไหนเลยจะมีเรี่ยวแรงมารับมือกับสตรีสองนางนี้ จึงลุกขึ้นสะบัดแขนเสื้อเตรียมจะเข้าไปพักผ่อนในเรือนโดยไม่แยแส
ไหนเลยจะคิดว่าอวี้ม่านผู้นั้นจะไม่ยอมปล่อยนางไป นางส่งเสียงมาก่อนที่หลินชิงเวยจะยกมือขึ้นผลักประตู “คุณชายหลินเห็นพวกเรามาแล้วกลับคิดจะเข้าไปซ่อนตัวในห้อง คงมิใช่ไม่อยากต้อนรับกระมัง?”
หลินชิงเวยถอนใจ หันกลับมามองคุณหนูรูปร่างบอบบางทั้งสอง “เซ่อเจิ้งอ๋องไม่อยู่ที่นี่ คุณหนูทั้งสองมาผิดที่หรือไม่”
อวี้ย่วนและอวี้ม่านกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง ดูเหมือนถูกหลินชิงเวยอ่านความในใจอย่างทะลุปรุโปร่ง อวี้ย่วนพูดขึ้นว่า “ข้าและน้องสาวมิได้มาหาเซ่อเจิ้งอ๋อง เพียงแต่คิดจะมาสนทนากับคุณชายหลิน”
“มาสนทนากับข้า?” หลินชิงเวยกลอกตารอบหนึ่ง จากนั้นหัวเราะขึ้นมา “เซ่อเจิ้งอ๋องบุคลิกสง่างาม คุณหนูทั้งสองไม่ไปชื่นชมกลับมาสนทนากับข้า คงมิใช่ต้องตาต้องใจข้ากระมัง”
สองศรีพี่น้องคิดว่าผู้ติดตามผู้นี้ไม่เพียงแต่ผิวพรรณละเอียดลอออ่อนเยาว์ ครึ่งหญิงครึ่งชาย พูดจายังท้าทายอ
