ม่น่าฟัง” อวี้ม่านก้าวขึ้นมาก้าวหนึ่งชี้นิ้วด้วยความโกรธเคือง ยามนี้ถูกหลินชิงเวยพูดจาเช่นนี้จึงเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มใจได้แต่อดกลั้นเอาไว้
อวี้ย่วนหันมาพูดยิ้มๆ กับหลินชิงเวย “น้องสาวอายุยังน้อยไม่รู้ความ ไม่รู้มารยาท คุณชายหลินอย่าได้ถือสา”
หลินชิงเวยยิ้มตาหยีตอบกลับไปว่า “ยังคงเป็นคุณหนูอวี้ย่วนที่รู้ธรรมเนียมมารยาท มีความรู้มากกว่า เพียงแต่เกรงว่าคุณหนูอวี้ย่วนมาจะเสียเที่ยวเช่นกัน”
อวี้ย่วนงงงัน “พวกเราเพียงแต่คิดจะมาสอบถามคุณชายหลิน…”
หลินชิงเวยพูดต่อ “สอบถามอันใด? สอบถามว่าเซ่อเจิ้งอ๋องชอบอะไร ในเรือนมีอนุหรือไม่ หรือสอบถามว่าเรื่องทางด้านนั้นของเซ่อเจิ้งอ๋องเก่งกาจหรือไม่ เซ่อเจิ้งอ๋องถึงวัยที่จะแต่งชายานานแล้วทว่ากลับไม่ได้แต่งพระชายา ไฉนจึงไม่มีใครสงสัยว่าเขามีปัญหาเรื่องนั้นนะ?” คุณหนูทั้งสองคาดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยจะเอ่ยวาจาโจ่งแจ้งเช่นนี้ จึงหน้าแดงด้วยความอับอายทันที หลินชิงเวยพูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกว่า “แต่มีความเป็นไปได้เช่นกันว่ารสนิยมของเซ่อเจิ้งอ๋องอาจจะแตกต่างจากบุรุษทั่วไป พวกเจ้าเห็นเขาเคยเข้าใกล้สตรีคนใดบ้าง แต่กลับใจกว้างและเอ็นดูข้าอย่างยิ่ง เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะชอบเด็กผู้ชายหน้าตางดงามเช่นข้า”
“…” อวี้ย่วนฟังมาถึงตรงนี้อดไม่ได้ที่จะมีโทสะ “เหลวไหล คุณชายหลินระมัดระวังวาจาด้วย อย่าได้ทำให้เซ่อเจิ้งอ๋องต้องเสื่อมเสียเกียรติ!”
หลินชิงเวยพยักพเยิดปลายคางไปท
