ลวไหล แล้วเจ้าจะมาหาข้าเพื่ออะไร มีปัญญาก็ไปถามด้วยตนเองสิ”
สองพี่น้องหันหน้าเดินออกไปด้วยความขุ่นเคือง เมื่อคิดถึงคำพูดของหลินชิงเวยก็รู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นช่างโจ่งแจ้งและลบหลู่ดูหมิ่นเหลือทน แม่นางน้อยที่ได้รับเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมไม่ว่าเรื่องใดก็บีบน้ำตา ดังนั้นพวกนางมาอย่างยินดีแต่ร่ำไห้กลับไป จึงไม่อาจไม่ไปร้องไห้ระบายความทุกข์ใจกับสวีฮูหยิน
