่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเชือดไก่คนหนึ่ง
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นจึงเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ภายใต้เส้นผมอันยุ่งเหยิงนั้นคือใบหน้าเหี้ยมโหดดุดัน และดวงตาคู่หนึ่งที่มีรอยยิ้มอยู่ลึกๆ ร่างของเขาเต็มไปด้วยคราบเลือด ดูท่าแล้วได้รับความทุกข์ทรมานจากที่นี่ไม่น้อย
“ดู ผู้ที่มาเป็นใครกัน?” เขาพูดด้วยเสียงแหบห้าวอย่างเบิกบานใจ
มือปราบหลิวไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่ใช้กุญแจในมือเปิดกุญแจหนักอึ้งนั้นอย่างไม่ช้าไม่เร้ว จากนั้นเปิดประตูห้องขังแล้วเดินเข้าไปก่อน
เขาตรงเข้าไปซ้อมนักโทษโดยไม่พูดไม่จา แต่ละหมัดซัดตรงเข้าไปที่ท้องของนักโทษ เสียงโซ่ตรวนภายในห้องขังดังเปรื่อง ผู้คุมที่อยู่ด้านข้างทำราวกับมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น นี่ถือเป็นเหตุการณ์ปกติที่เกิดขึ้นอยู่เสมออย่างเห็นได้ชัด
นักโทษผู้นั้นถูกทุบตีอย่างน่าเวทนา เลือดไหลออกมาตามมุมปากของเขา มือปราบหลิวพูดด้วยเสียงขุ่นมัว “พูด! ผู้สมผู้ร่วมคิดของเจ้าเป็นใคร!”
นักโทษเพิ่งจะฉีกปากยิ้มก็ถูกมือปราบหลิวต่อยเข้าไปที่ใบหน้าสองหมัด ฟันซี่หนึ่งของเขาหักทันที
ผู้ที่เป็นมือปราบมีความกดดันถึงเพียงนี้เชียวหรือ? จับตัวฆาตกรไม่ได้ก็เอานักโทษมาระบายอารมณ์ แต่ดูเหมือนสำหรับสถานที่แห่งนี้และคนที่นี่แล้ว ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม นอกจากตัวนาง
หลินชิงเวยพูดขึ้นอย่างถูกจังวหะ “ต่อให้เจ้าตีเขาให้ตายก็ไม่ได้เบาะแสมีประโยชน์อันใดจากเขา” พูดแล้วก็ก้าวเท้าเข้าไปในห้องขังแต่กลับถูกเซียวเยี่ยนย
