ื้อยุดข้อมือเอาไว้ นางหันกลับมายิ้มปลอบใจเซียวเยี่ยน “ไม่เป็นไร ข้าเข้าไปดูสักหน่อย เขาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”
เซียวเยี่ยนปล่อยมือและเดินเข้าไปพร้อมกับหลินชิงเวย เขาเพียงแต่มองเงาร่างด้านข้างของหลินชิงเวยพลางคิดในใจว่า หากเป็นสตรีปกติคนหนึ่งคงไม่คิดจะเข้าไปพบฆาตกรโรคจิตที่กำลังคลุ้มคลั่งในสถานที่เช่นนี้เป็นแน่
แต่หลินชิงเวยแตกต่างออกไป ทุกๆ เรื่องที่นางให้ความสนใจล้วนไม่ใช่สิ่งที่สตรีปกติคนหนึ่งชมชอบ
เขาจนใจด้วยมาก็มาแล้ว เขาไม่อาจไม่ให้หลินชิงเวยเข้าไป ต่อให้ฆาตกรโรคจิตคนนี้มีการเคลื่อนไหวใดๆ เขาย่อมไม่ให้โอกาสเขาทำสำเร็จ
หลินชิงเวยก้าวเข้าไป ดวงตาทั้งคู่ใต้เส้นผมของนักโทษผู้นั้นตกอยู่บนร่างของหลินชิงเวยโดยไม่เคลื่อนไหวใดๆ เขาไม่ใส่ใจต่อความเจ็บปวดที่มือปราบหลิวทุบตีเขา
รอยยิ้มของเขาทำให้คนรู้สึกขนลุกขนชัน “แม่นางน้อยงดงามมาจากที่ไหนกัน”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “สายตาของเจ้าไม่เลวเลยทีเดียว”
อาจเป็นเพราะนางแต่งกายไม่รัดกุมพอ และอาจเป็นเพราะหน้าตาของนางเป็นสตรีเต็มตัวเกินไป เพียงแต่สังเกตสักหน่อยก็จะพบว่านางเป็นสตรี นักโทษที่อยู่เบื้องหน้านี้ก็เช่นเดียวกัน มือปราบหลิวก็เช่นเดียวกัน
โซ่ตรวนที่ล่ามนักโทษเอาไว้นั้นสามารถดึงกลับมาได้ มือปราบหลิวเกรงว่าเขาจะทำร้ายหลินชิงเวยจนได้รับบาดเจ็บ จึงดึงโซ่ตรวนกลับมาให้สั้นขึ้น รั้งนักโทษให้ถูกตรึงติดกับกำแพง เช่นนี้แล้วเขาก็ไม่อาจทำอันใดได้อีก
หลินชิงเ
