พระพายในคืนนี้พัดแรงจริงๆ หลังจากไทเฮาจากไป หลินชิงเวยยังคงนั่งอยู่บนบันไดหิน เซียวเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตูมองเงาร่างเล็กแบบบางของนาง กระโปรงของนางถูกสายลมพัดพลิ้วไหว ดูเหมือนกิ่งหลิวสีเขียวอ่อนในวสันตฤดู และเหมือนใบบัวที่กำลังเบ่งบานอยู่กลางสระในคิมหันตฤดูในเวลาเดียวกัน
กระทั่งภายในตำหนักบรรทมเข้าสู่ภาวะสงบ บรรดาหมอหลวงตรวจดูอาการโดยทั่วไปของเซียวจิ่นแล้วเสร็จจึงแยกย้ายกันกลับออกไป เซียวจิ่นดูเหมือนกำลังหลับใหลอย่างสงบ เซียวเยี่ยนจัดนางกำนัลหลายคนเฝ้าเซียวจิ่นไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียวภายในตำหนักบรรทม ด้านนอกตำหนักบรรทมท้องฟ้ามืดสนิท ภายในตำหนักบรรทมจุดโคมไฟแสงสว่างสีนวลตาเอาไว้
เซียวเยี่ยนหิ้วล่วมยาของหลินชิงเวยออกมา เตรียมจะส่งหลินชิงเวยกลับไป พบว่านางนางนอนหลับอยู่บนบันไดหินนั่นเอง
ยามนี้ทุกอย่างล้วนจัดแจงเรียบร้อยแล้ว ไม่มีขันทีเข้าออกอย่างวุ่นวายอีก ภายในลานเรือนไม่มีเงาร่างของใครแม้แต่คนเดียว ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่านางนอนหลับไป
แต่ไม่ได้หมายความว่าที่นี่จะไม่มีนางกำนัลหรือขันทีเข้าออก พ่อบ้านในวังหลวงรู้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องและหลินเจาอี๋ถวายการรักษาขาของฮ่องเต้ กระทั่งไม่ได้กินอาหารมาทั้งวันแล้ว จึงรอให้ทุกอย่างเสร็จสิ้นลง พ่อบ้านรีบให้นางกำนัลนำอาหารมาส่งถึงตำหนักบรรทมอย่างทันท่วงที
เซียวเยี่ยนเห็นท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว นางกำนัลกำลังลำเลียงอาหารมาทางด้านนี้ เขาก้มลงมองหลินชิงเวย มือหนึ่ง
