หิ้วล่วมยาก้าวขึ้นข้างหน้าสองก้าวใช้แขนของตนโอบคนเข้ามาในอ้อมกอด เร้นกายเข้าไปในสวนเพาะพันธุ์ไม้ด้านหลังตำหนักบรรทมก่อนหน้าที่นางกำนัลเหล่านั้นจะเดินมาถึงในส่วนที่มีแสงไฟสว่างมองเห็นชัดเจน
ในสวนเพาะพันธุ์ไม้เงียบสงบยิ่งนัก ต้นไม้ใบหญ้าราวกับตกอยู่ในภาวะหลับใหลกลายเป็นความเงียบสงบชนิดหนึ่ง กลิ่นของต้นไม้ดอกไม้อบอวลอยู่ในชั้นอากาศ อากาศร้อนระอุในยามกลางวันกลับหนาวเย็นลงมา เมื่อเข้าสู่ยามราตรีจึงปรากฏกายเป็นน้ำค้างยามค่ำคืนชั้นหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ส่งผลให้ยอดหญ้าที่ปลายเท้าเหยียบย่างลงไปนั้นถูกปกคลุมด้วยความชุ่มชื้น
อากาศที่นี่บริสุทธิ์สะอาดเป็นพิเศษ หลินชิงเวยหลับอยู่ในอ้อมกอดของเซียวเยี่ยนอย่างเป็นสุข เส้นผมด้านหลังศีรษะของนางแผ่สยายลงไปด้านนอกแขนของเซียวเยี่ยน พลิ้วสะบัดไปตามแรงลม
เซียวเยี่ยนเลือกเดินเส้นทางที่ไม่มีวัชพืชขึ้นรกนัก ป้องกันมิให้กิ่งไม้เกี่ยวถูกกระโปรงและเส้นผมยาวสลวยของนาง เพื่อไม่ให้รบกวนการหลับใหลของนาง
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ร่างแบบบางของคนในอ้อมกอดก่อให้เกิดความรู้สึกว่านางต้องการการปกป้องคุ้มครองชนิดหนึ่ง หัวใจที่แข็งกระด้างดวงหนึ่งเมื่อก้มลงมองท่าทางของนางยามตกอยู่ในห้วงนิทรากลับแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเฉกเช่นแสงจันทร์สีเงินยวงที่ละมุนละไมดุจวารีที่ไหลเอื่อย
สีหน้าของเซียวเยี่ยนยังคงเย็นชาดังเดิม เส้นผมสีดำขลับในหยกครอบผมพลิ้วสะบัดห้อยตกลงมาบนไหล่ของเขา กระทั่งตัว
